Tag Archives: feyenoord

Benfica traint naast het Feyenoordstadion, 1963

Benfica traint naast het Feyenoordstadion in de voorbereiding op Feyenoord-Benfica, april 1963. Op de achtergrond de werf van Piet Smit.

Uit het Limburgsch dagblad van 9 april 1963:
De komende dagen zal evenals die vorige keer betrekkelijk licht worden getraind. Het oog zal bijzonder worden gericht op de souplesse en de gezelligheid, die moet beletten, dat de spelers zich te intens met de komende match bezighouden. Daarom ‘s morgens bijtijld op, een paar uurtjes oefenen en voorts volgens het schema: hou je gemak.

Maandagavond werd in de grote zaal van het hotel de film van de finale Real Madrid-Benfica vertoornd en vanavond krijgt het gezelschap twee leuke rolprentjes te zien welke de eigenaar van „Boshek” verwierf. Werd de vorige keer een bezoek aam het bowlingcentrum gebracht, daarvan is ditmaal afgezien omdat men deze sport minder geschikt acht voor voetballers:
het maakt de armen stijf, was de conclusie van de technische heren van Feijenoord.

Spelers en officials van Feijenoord zullen in Breda blijven tot en met woensdagnamiddag ongeveer zes uur. Dan vertrekken zij per bus naar het Rotterdamse Stadion dat die avond een strijdtoneel zal doen aanschouwen, als nooit tevoren.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt uit het Limburgsch Dagblad (via delpher.nl).

Met medewerking van Rotterdam van toen

Wim Jansen voor de Kuip, 1990

Wilhelmus Marinus Antonius (Wim) Jansen (Rotterdam, 28 oktober 1946) is een Nederlands oud-voetballer die de posities rechtshalf, linkshalf en libero innam. Hij speelde het grootste deel van zijn carrière bij Feyenoord (15 seizoenen). Bij Feyenoord won hij veel prijzen. Hij won er onder andere de Nederlandse beker, werd er drie keer landskampioen en won in zijn topjaar in 1970 ook nog eens de Europacup I plus de wereldbeker. In 1974 werd dat nog eens gevolgd door de UEFA Cup.

Na zijn loopbaan kwam hij weer bij zijn club Feyenoord te werken. Eerst vier seizoenen als jeugdtrainer, dan nog een seizoen als assistent-trainer. Maar dan verhuisde hij naar SC Lokeren waar hij een seizoen bleef. Daarna ging hij nog twee seizoenen naar SVV.

In het jaar 1990 kwam echter zijn belangrijkste stap in zijn trainerscarrière. Hij ging naar Feyenoord toe, voor twee seizoenen als coach. Daarna bleef hij nog twee seizoenen technisch directeur. Hij won in die periode twee Nederlandse bekers, in 1991 en 1992. Later als technisch directeur werd hij in 1993 nog eens landskampioen en won in 1994 weer de Nederlandse beker.

De fotograaf is Roel Dijkstra en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Stieltjesplein 1935

Overzicht van het Stieltjesplein vanaf de spoorhefbrug, 1935. In het midden de rooms-katholieke kerk van de Martelaren van Gorkum en daarachter het Entrepotgebouw. Links de Rosestraat.

Het Stieltjesplein heet naar Thomas Joannes Stieltjes, 1819-1878, ingenieur en technisch adviseur van de Rotterdamsche Handelsvereeniging. Hij ontwierp de basculebrug over de Binnenhaven en had de leiding van de havenaanleg op Feijenoord. Het Stieltjesplein bestond reeds in 1878, doch ontving eerst later deze naam.

De Stieltjespleinkerk was de eerste R.K. parochiekerk van Rotterdam-Zuid, opgericht jaren 1880 nabij de Kop van Zuid. Geconsacreerd in 1886. Driebeukige neogotische kruisbasiliek, qua stijl verwant aan de Noordduitse baksteengotiek (veertiende eeuw). Interieur geheel uitgevoerd in schoonmetselwerk, voorzien van een zgn. alternerend stelsel van pijlers, zuilen en zesdelige gewelven. Asymmetrisch front (voorgevel), met uitgebouwd portaal, geflankeerd door een ronde doopkapel op de linker en een toren met hoge naaldspits op de rechter hoek. Kaysers ontwerp vertoonde overeenkomsten met dat van de Allerheiligste Verlosserkerk aan de Goudse Rijweg in Rotterdam en de St. Pauluskerk in Vaals uit dezelfde tijd. De parochie ging in 1940 samen met die van de O.L. Vrouw van Lourdes op het naburige Noordereiland, waarvan de kerk bij het bombardement op 14 mei 1940 werd verwoest. Als gevolg van teruglopend kerkbezoek en bouwvalligheid werd de kerk buiten gebruik gesteld en gesloopt in 1976. De parochie verhuisde nadien naar een nabijgelegen woonhuis, en is later opgeheven. Op de plaats van de kerk staat een verzorgingstehuis.

Uit Het Volk, 21 November 1913.
Een krankzinnige. Terwijl gisterochtend de organist der R.-K. kerk aan het Stieltjesplein voor het orgel zat, kwam een man op het zangkoor, die den uitdrukkelijken wensch te kennen gaf het orgel te willen bespelen. Toen hem zulks geweigerd werd, greep hij een stoeltje, waarmee hij den organist te lijf ging en vervolgens op de toetsen sloeg. De man bleek krankzinnig te zijn.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van reliwiki.nl http://reliwiki.nl/…/Rotterdam,_Stieltjesplein_17_-_Martela…

Met medewerking van Rotterdam van toen

Olympiaweg 1937

De Olympiaweg bij de ingang van Stadion Feijenoord, 1937-1939.

Door Feyenoords successen in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw was het terrein van de voetbalclub aan de Kromme Zandweg veel te klein. Feyenoordvoorzitter Leen van Zandvliet slaagt er, na jaren ijveren, in om met hulp van notabelen – onder wie havenbaron Van Beuningen -, een groot voetbalstadion ‘op Zuid’ te verwezenlijken. Via de oprichting van een NV werd het ambitieuze project gefinancierd. Het complex, met de officiële naam Stadion Feijenoord, werd ontworpen door de architecten Brinkman en Van der Vlugt in de trant van het Nieuwe Bouwen, een zakelijke bouwstijl met veel glas, staal en beton. Vanwege de ovale hoofdvorm stond het complex in de volksmond al snel bekend als De Kuip.

Brinkman en Van der Vlugt, geïnspireerd door het stadion van Arsenal in Londen, maakten een stadion in twee verdiepingen, waarbij het publiek dicht op het veld zat. De tribunes kenden een optimale zichtlijn, mede doordat de constructie-elementen aan de buitenzijde waren geplaatst en de hoeken waren afgerond. Tussen 1935 en 1936 werd het – afgezien van de betonnen tribunes – geheel in staal geconstrueerde gebouw door aannemer J.P. van Eesteren gebouwd. Op 16 september 1935 werd de eerste paal geslagen door Puck van Heel.

De openingswedstrijd tussen Feyenoord en het Antwerpse Beerschot vond plaats op 27 maart 1937. Vertegenwoordiger van de koningin Jhr. De Beaufort opende het stadion en burgemeester Droogleever Fortuyn trapte af. De RET vervoerde die dag vijfentwintigduizend passagiers van en naar het stadion aan de Kreekweg. Feyenoord won onder aanvoerder Puck van Heel de wedstrijd voor circa zevenendertigduizend toeschouwers met 5-2.

Stadion Feijenoord, zoals de officiële naam luidt, telde vijfenzestigduizend plaatsen. Met een spoorweghalte en trams voor de deur bleek het stadion al snel uitstekend te voldoen. In 1957 kreeg De Kuip, met Feyenoord als de vaste bespeler, een lichtinstallatie. In totaal zitten er in de lichtmasten tweehonderdachtentachtig lampen van tweeduizend watt, dat zijn er tweeënzeventig per mast. In 1968 werd de stoeltjes capaciteit verhoogd en vervingen stoeltjes de houten banken. In De Kuip zijn ook vele wedstrijden van het Nederlands Elftal, finales om de KNVB-beker, Europacupfinales en wedstrijden – waaronder de finale – van Euro 2000 gespeeld. De Kuip ontwikkelde zich tot hét interlandvoetbalstadion en vervulde de Rotterdammers, vooral die op de linker Maasoever, met trots.

De inhoud van het Stadion Feijenoord is gelijk aan anderhalf miljoen kubieke meter. Onder meer de Rolling Stones, U2, David Bowie, Bob Dylan, Michael Jackson, Madonna en Bruce Springsteen hebben in De Kuip opgetreden. Bob Dylan was de eerste popmuzikant die er optrad, maar de Jehovagetuigen en Billy Graham gingen hem voor. Ook werden er in het stadion incidenteel bokswedstrijden, speedway- en wielerwedstrijden en turn- en atletiekwedstrijden georganiseerd.

Strengere veiligheidseisen en moderne comforteisen leidden in 1994 tot de renovatie van het stadion en het aanbrengen van een overkapping naar ontwerp van architecten Zwarts & Jansma. De verbouwing hield een aanzienlijke capaciteitsreductie in, in totaal bleven er na de renovatie circa eenenvijftigduizend zitplaatsen over. Voor de grasmat werd zand uit Wassenaar gehaald en er werd speciaal gras geïmporteerd. De Kuip heeft tot op de dag van vandaag een goede staat van dienst voor wat betreft de kwaliteit van de grasmat.

De fotograaf is Adrianus Langejan en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam. Lees verder op http://stadsarchief.rotterdam.nl/de-kuip

Met medewerking van Rotterdam van toen

Entrepothaven 1968

Het entrepotgebouw Vijf Werelddelen aan de Entrepothaven en de Binnenhaven, maart 1968. Op de achtergrond de hervormde Wilhelminakerk aan de Persoonsstraat en de woonhuizen langs de Rosestraat.

Bij een wet van 31 maart 1828 werd Rotterdam verplicht een entrepôt (een publieke opslagplaats van goederen, waarvoor invoerrechten verschuldigd zijn) op te richten. Achtereenvolgens werden hiervoor het oude Oost-Indische Huis aan de Boompjes (1829) en het Admiraliteitsgebouw bij het Boerengat (1855) ingericht. Na de oprichting van de Rotterdamsche Handelsvereeniging in 1872 kreeg de stad de beschikking over een tweede en beter ingericht Vrij-Entrepôt op de Linker-Maasoever. Het entrepôt kwam te liggen bij een haven, die de naam Entrepôthaven ontving.

Voormalig entrepotgebouw ‘De Vijf Werelddelen’ was in oorsprong bestemd voor de belastingvrije opslag van transitogoederen. Tussen 1875-1879 gebouwd in utilitaire eclectische bouwstijl op initiatief van L. Pincoffs en H.A. Then-Bergh, de directeuren van de in 1872 opgerichte Rotterdamsche Handels Vereeniging (R.H.V.), naar ontwerp van architectenbureau G.J. Morre en Co. te Delft. Bij de technische uitvoering van het destijds modernste pakhuis ter wereld waren Th.J. Stieltjes als hoofdingenieur van de R.H.V. en zijn assistent en latere opvolger ir. W.A. Mees nauw betrokken. De onderbouw werd aanbesteed door het aannemersbedrijf Engel & Van Krevelden, de bovenbouw door aannemer D. Warnsink. In verband met de bereikbaarheid vanaf het water werd het gebouw voorzien van een eigen insteekhaven aan de Binnenhaven, de Entrepothaven. Het Vrij Entrepot was bovendien direct bereikbaar voor goederenwagons. Na het faillissement van de R.H.V. in 1882 werd na langdurig onderhandelen tussen de directie, de gemeente en het Rijk besloten dat vanaf 1 mei 1885 de gemeente Rotterdam het Vrij-Entrepot zou exploiteren.

De naam van de Binnenhaven is gegeven omdat de haven niet uitkomt op de Maas, maar op de Koningshaven. Volgens de overeenkomst van 24 oktober 1873 tussen de gemeente Rotterdam en de Rotterdamsche Handelsvereeniging moesten door laatstgenoemde de Binnenhaven en de Entrepôthaven gemaakt worden. Over de Binnenhaven ligt de Binnenhavenbrug met daarbij het Poortgebouw. De Binnenhavenhof is het binnenterrein tussen de Rosestraat en de Rijtuigweg ten zuiden van de Binnenhaven.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van http://rijksmonumenten.nl/…/voormalig-entrepotge…/rotterdam/

Met medewerking van Rotterdam van toen

Beijerlandselaan 1956

Feestverlichting in de Beijerlandselaan ter hoogte van bioscoop Colosseum

Tijd: 26 oktober 1956

De Beijerlandselaan is vernoemd naar het dorp Oud-Beijerland in de Hoeksche Waard.

Nadat Carel van Zwanenburg (1875-1930) rond 1926 zijn Luxor-theater aan de Kruiskade verkocht had maakte hij plannen om een bioscoop in Rotterdam-Zuid te openen. Hij gaf opdracht aan de architecten Ten Bosch en Le Grand voor een ontwerp van een complex met woningen, winkels, het theater en een café. Toen de kosten daarvan te hoog waren, werd het aangepast door P.Dick. Vanwege de ovale vorm die het theater zou krijgen werd door de dochter van van Zwanenburg de naam Colosseum verzonnen. Op 19 december 1929 opende Colosseum de deuren aan de Beijerlandselaan.

De zaal had 1034 zitplaatsen (bruin voor de goedkopere stoelen, groen voor de duurdere) en een groot toneel van 9 meter. Toen in 1930 van Zwanenburg overleed, nam zijn vrouw de exploitatie over en in 1933 besloot ze het te verkopen aan de heer C. van Willigen, die enkele verbouwingen liet uitvoeren. Zo werd er neonverlichting aan de buitenkant van het gebouw bevestigd.

Naast bioscoopfilms (meestal twee op een avond) was er in de beginjaren ook regelmatig variété voorstellingen (tot 1935). Tijdens de oorlog was ook deze bioscoop verplicht diverse Duitse films te draaien. In 1942 werd er een cinema-orgel geplaatst.

Na de oorlog nam het bezoekersaantal weer toe, maar de groeiende populariteit van de televisie betekende echter dat er langzaamaan minder bezoekers kwamen. In 1967 werd de exploitatie door het Cineac-concern voor tien jaar overgenomen. Alhoewel er de eerste jaren nog goede films werden vertoond, begon de kwaliteit langzaam slechter te worden en werden er steeds meer karate- en seksfilms getoond. In maart 1977 viel uiteindelijk het doek voor deze bioscoop. De laatste film was “Op de Chinese vuist”. Daarna werd het theater voornamelijk gebruikt door diverse bijeenkomsten.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotta historica