Tag Archives: 1970

De noordelijke oprit van de Willemsbrug in 1970-1971

De brug verbindt de rechteroever van de Nieuwe Maas met het Noordereiland. De huidige brug is de tweede Willemsbrug. De eerste werd ontworpen door C.B. van der Tak, werd in 1878 opengesteld en vernoemd naar koning Willem III. De tweede brug is ontworpen door Cor Veerling en is opgeleverd in 1981.

In 1927 werd de brug enkele meters opgevijzeld en van zijn ornamenten ontdaan. Ook werden het fiets- en voetpad naar de buitenzijde van de brug verplaatst, omdat het sterk toegenomen wegverkeer voor steeds gevaarlijkere situaties zorgde. De Willemsbrug was tot de opening van de Maastunnel tijdens de Tweede Wereldoorlog de meest westelijke vaste oeververbinding over de Maas, zodat ook het steeds belangrijker wordende internationale verkeer gebruik maakte van deze verbinding dwars door het oude centrum van Rotterdam.

Al voor de Tweede Wereldoorlog waren er plannen om de oude brug te vervangen. Geldgebrek leidde ertoe dat pas in 1981 de nieuwe tuibrug van Cor Veerling van de Dienst Gemeentewerken verwezenlijkt werd. Twee rode jukken van 50 meter hoogte dragen het wegdek. De op- en afritten van de brug zijn enigszins wonderlijk – ze liggen niet in het verlengde van de brug maar maken een bocht van 90 graden. De brug zou in eerste instantie de Maasboulevard rechtstreeks met de Oranjeboomstraat verbinden. Dat stuitte op bezwaren van omwonenden, die niet wilden dat de Oude Haven zou worden doorsneden en de Oranjeboomstraat tot stadssnelweg getransformeerd zou worden.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Supporters van Feyenoord bij een verkooppunt op de Schieweg, 1970

Supporters van Feyenoord wachten in slaapzakken tot de kaartverkoop bij een verkooppunt op de Schieweg van start gaat, 1970. Er is op dat moment ook kaartverkoop voor Sparta – GVAV. Die wedstrijd was op 15 februari 1970. Ik gok dat de supporters kaarten willen kopen voor de kwartfinale Europacup 1 tussen Feyenoord en Vorwärts Berlin.

Inmiddels behoort Feyenoord tot de beste acht voetbalclubs van Europa en moet proberen Vorwärts Berlin uit Oost-Duitsland te verslaan. De voorbereidingen op de heenwedstrijd in Berlijn verlopen echter niet voorspoedig. Er wordt zelfs getwijfeld of de wedstrijd wel kan doorgaan. Het veld is besneeuwd. Als het Oost-Duitse leger die sneeuw weghaalt, komt er een dikke ijslaag van zeven centimeter tevoorschijn. De soldaten moeten er in het weekend voor de wedstrijd alles aan doen om veld speelklaar te maken.

Dat gebeurt ook, maar Feyenoord weet in het koude Berlijn geen positief resultaat te boeken. In een niet eens halfgevuld stadion verliezen de Rotterdammers met 1-0 van Vorwärts Berlin. Naast deze wedstrijd verliest Feyenoord ook Piet Romeijn als speler tijdens deze wedstrijd. Hij geeft een maagstomp aan doelpuntenmaker Jürgen Piepenburg, waarna de Feyenoord-verdediger met een rode kaart het veld moest verlaten.

Feyenoord wint de terugwedstrijd in De Kuip weliswaar met 2-0, maar vlekkeloos verloopt het allemaal niet voor de Rotterdammers. De thuisploeg mist veel kansen. Feyenoord-trainer Happel was ondanks het missen van de vele mogelijkheden trots op zijn ploeg.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van rijnmond.nl. Lees verder op: https://www.rijnmond.nl/…/Hoe-Feyenoord-45-jaar-geleden-in-…

Met medewerking van Rotterdam van toen

Filiaal van De Spaarbank in metrostation Slinge, 1970

De Spaarbank te Rotterdam werd in 1818 opgericht door het departement Rotterdam van de Maatschappij tot Nut van ‘t Algemeen. In 1892 kocht de bank zich, na een geschil over de besteding van de overwinst, voor een bedrag van 100.000 gulden los van het Nutsdepartement. De spaarbank werd een zelfstandige stichting met een eigen rechtspersoonlijkheid. Naast de spaarbank werd in 1818 ook een hulpbank opgericht, met als doel het verstrekken van krediet aan hulpbehoevenden. De hulpbank is echter nooit in werking getreden en werd in 1822 opgeheven. De spaarbank was aanvankelijk gevestigd in een door het Gemeentebestuur kosteloos afgestaan lokaal boven de Vleeshal op de Botersloot, maar door een gebrek aan ruimte werd in 1847 een perceel aangekocht op de Botersloot. Door nieuwe aankopen werd het perceel in later jaren uitgebreid. Nadat aan het hoofdgebouw tijdens het bombardement op Rotterdam van 14 mei 1940 ernstige schade was toegebracht, waarbij de bibliotheek volledig werd verwoest, werd in 1953 begonnen met een geheel nieuw hoofdkantoor. Het nieuwe hoofdkantoor aan de Botersloot werd vier jaar later geopend.

Slinge is een bovengronds metrostation in het zuiden van Rotterdam, gelegen tussen de wijken Pendrecht en Zuidwijk aan de kruising van de Zuiderparkweg en de Slinge. Het station wordt bediend door lijn D en lijn E en werd geopend op 25 november 1970, toen de eerste Rotterdamse metrolijn vanaf Zuidplein met één halte verlengd werd.

Het station telt twee perrons en drie sporen; op de twee buitenste sporen halteren de doorgaande metro’s, het middenspoor wordt gebruikt door treinen die Slinge als eindbestemming hebben.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan, 1970

De Lijnbaan met de oude plataan (1851), het Lijnbaancentrum, het warenhuis Ter Meulen en kledingzaak Gerzon, 1970 (geschat).

De Lijnbaan is een verkeersvrije winkelstraat in het centrum van Rotterdam. De Lijnbaan was een van de eerste winkelwandelgebieden van de wereld. De straat is genoemd naar een touwslagerij of lijnbaander, die hier was gelegen tussen 1667 en 1845.

De bouwopdracht van de Lijnbaan werd verleend aan Johannes van den Broek en Jacob Bakema. Op 10 juli 1952 werd de eerste paal in de grond geslagen en op 9 oktober 1953 werd het Lijnbaancomplex geopend. Ten tijde van de opening van de Lijnbaan waren er hekken in het midden van de winkelstraat geplaatst om het winkelende publiek in goede banen te leiden. Een speciale voetgangerszone midden in de stad was een noviteit en trok veel internationale aandacht ten tijde van de opening in 1953. De Lijnbaan werd al snel bestempeld als modern stedenbouwkundig experiment waarbij een collectief van wonen en winkelen was gecreëerd.

De Lijnbaan is een monument van het Nieuwe Bouwen. Alleen de naam van de straat verwijst nog naar de Lijnbaan, die voor het bombardement op Rotterdam meer naar het westen lag. Deze oude Lijnbaan was genoemd naar de touwslagerij die er was gelegen tussen 1667 en 1845. In een touwslagerij of lijnbaan werden vroeger garens tot touw verwerkt. De touwslager deed zijn werk in de openlucht op een lijnbaan: een soms wel driehonderd meter lange, smalle strook grond waarboven vele garens werden uitgespannen.

De Lijnbaan is een karakteristiek architectonisch element van Rotterdam met een eigenheid en symboliek waar het door Rotterdammers en niet-Rotterdammers om geprezen en geliefd wordt. Dit is echter niet altijd het geval geweest. In de jaren zestig kwam er kritiek dat de Lijnbaan ‘te modern, kaal, rechthoekig en abstract was’ . Men was niet helemaal zeker of het nu zo’n succes was om een binnenstad te hebben waar weinig plaats was voor wonen en juist veel voor winkelen, werken en cultuur.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Een telefooncel in de Sint-Mariastraat, 1970

Een telefooncel in de Sint-Mariastraat, nabij de splitsing met de Gaffelstraat, 15 augustus 1970.

De Sint-Mariastraat werd naar analogie van de al bestaande Josephstraat vernoemd naar Maria, moeder van Jezus.

De Gaffelstraat loopt gaffelsgewijs uit op de Sint Mariastraat. Voor 1892 droeg de Gaffeldwarsstraat de naam Jan Dijkmansstraat naar een vroegere eigenaar.

In Nederland beheert KPN de openbare telefoon. Telfort heeft vanaf 1999 t/m 2008 ook telefooncellen en -palen gehad op NS-stations. Inmiddels zijn deze allemaal verwijderd. Door de komst van de mobiele telefoon, en eerder al door het opheffen van muntinworp, is het gebruik van telefooncellen sterk verminderd. Vanaf 2011 heeft KPN alleen nog telefooncellen op luchthaven Schiphol, de overige openbare telefooncellen worden door RBL telecom geëxploiteerd. Medio 2015 waren er nog 440 telefooncellen in 64 verschillende gemeenten in Nederland operationeel.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met mdewerking van Rotterdam van toen

Plein 1940, 1970

Het Plein 1940 met het monument ‘de Verwoeste Stad’ en Dolfirodam, 29 mei 1970.

De verwoeste stad is een beeld dat Ossip Zadkine maakte naar aanleiding van het bombardement op Rotterdam. Het is op 15 mei 1953 onthuld en staat op het Plein 1940, aan de Leuvehaven, naast het Maritiem Museum in Rotterdam. Het beeld is een Rijksmonument.

Naar verluidt kreeg Zadkine de inspiratie voor het beeld De verwoeste stad toen hij vanuit Parijs onderweg was naar zijn vriend, de arts Hendrik Wiegersma in het Nederlandse Deurne. Toen de trein over het luchtspoor door Rotterdam reed zag hij het weggevaagde centrum van de stad.

Het beeld is van brons en stelt een menselijke figuur voor zonder hart, symbool voor het hart van Rotterdam dat verloren ging bij het bombardement. Rotterdam kreeg het beeld cadeau van de directie van warenhuis De Bijenkorf. Een van de voorwaarden van de schenking was, dat het beeld op die en enkel die plaats zou blijven staan. Dit leidde later nog tot veel discussies.

Het beeld wil de vernietiging van de stad door de Duitsers in herinnering brengen. Zelf zei de kunstenaar over de sculptuur:

“Het [beeld] wil het menselijk lijden belichamen dat een stad moest ondergaan die slechts, met Gods genade, wilde leven en bloeien als een woud. Een kreet van afschuw om de onmenselijke wreedheid van dit beulswerk.”

Voor de aanleg van een nieuwe metroboog werd de sculptuur in 1975 blijvend 60 meter verplaatst. In 2005 moest het beeld vanwege bouwwerkzaamheden tijdelijk aan de kant. Er werd van de gelegenheid gebruikgemaakt groot onderhoud uit te voeren. Ter plaatse was daarvoor een restauratieatelier opgericht. Op 14 mei 2007 gaf burgemeester Opstelten De verwoeste stad zijn prominente plaats op het Plein 1940 terug. De Duitse president Horst Köhler legde er bij zijn staatsbezoek aan Nederland in oktober 2007 zoals velen voor hem een krans.

In de loop der jaren heeft het beeld van de Rotterdammers een rits van bijnamen gekregen. Naast “De verwoeste stad” kent men het beeld als “Stad zonder Hart”, “Zadkini”, “Jan Gat”, Jan met de Handjes” en “Jan met de Jatjes”.

Ter gelegenheid van de manifestatie C70 waarmee Rotterdam 25 jaar de bevrijding en de wederopbouw vierde, werd een nieuwe attractie geplaatst in de vorm van een dolfinarium. De naam voor deze attractie was Dolfirodam.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia en van rijnmond.nl.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Maastunnel (havenstaking), 1970

Grote groepen havenstakers lopen tussen het autoverkeer van de Maastunnel, van zuid naar noord, 3 september 1970.

Uit Het Vrije Volk van 3 september 1970:
Opnieuw is Rotterdam vandaag het toneel geweest van grootscheepse acties en demonstraties van stakende havenarbeiders. Nadat ze zich in de ochtenduren voor een openluchtvergadering op het voorterrein van het Feijenoordstadion hadden verzameld trokken ze in het begin van de middag door de Maastunnel naar het kantoor van de Scheepvaartvereniging Zuid aan de Pieter de Hoochweg. Dit kantoor had de deuren gesloten en de rolluiken neergelaten. De stakers eisten dat drie hunner leden van het comité Arbeidersmacht Haven Rotterdam zouden worden toegelaten om het eisenpakket te overhandigen. Dat gebeurde inderdaad.

De mars van de stakers ontwrichtte het verkeer aan beide zijden van de Maastunnel volkomen, ook al was de politie in een sterke formatie op de been en wist zij de stoet zonder al te veel problemen door de tunnel te leiden. Duizenden stakers liepen er in mee. Sommigen schatten hun aantal zelfs op tienduizend.

Om kwart over een arriveerden de eerste demonstranten bij het SVZ-gebouw. De stoet werd ook nu voorafgegaan door het comité Arbeidersmacht Haven Rotterdam. De meeste stakers gingen op het plaveisel zitten. Een geluidswagen riep nogmaals de eisen om.

Tijdens de bijeenkomst voor het Feijenoordstadion raakte het comité AHR in openlijk conflict met vertegenwoordigers van de Federatieve Havenvakvereniging (FHV). Daar bleek ook dat de meeste stakers het niet eens waren met de mededeling van het hoofdbestuur van de FHV; dat de vereniging bij een eventueel gesprek met de drie erkende vakbonden onder meer zou willen uitgaan van een loonsverhoging van ƒ50 bruto per week. Het bestuur heeft die mededeling aan de pers gedaan.

Het comité Arbeidersmacht Haven Rotterdam riep op in alle bedrijven commissies op te richten, die buiten de erkende vakbonden om moeten ijveren voor de inwilliging van hun eisen. Deze bedrijfscomités zouden contact met elkaar moeten houden om de eisen gelijk te laten lopen. Na de bijeenkomst voor het SVZ-gebouw verspreidden de stakers zich over hun bedrijven. „Houdt de bedrijven plat” riep stakingsleider Wouter ter Braak hen na. “We staan op het punt deze staking te winnen.”

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt uit Het Vrije Volk van 3 september 1970 (via delpher.nl).

Met medewerking van Rotterdam van toen

Rijnhotel, 1970

 

Het Rijnhotel met bloembakken van het Schouwburgplein op de voorgrond, 1970 (geschat).

Het Rijnhotel bestond uit een hoogbouw met 140 hotelkamers, een lager blok met een jeugdhotel (kleinere kamers met gemeenschappelijk sanitair) en een laagbouw met restaurant en congres- en sportaccommodatie. Deze algemene ruimtes zijn in de jaren zeventig in gebruik genomen als kantoorruimte en bioscoop. Het betonskelet is hoofdzakelijk bekleed met een verfijnde aluminium vliesgevel. In de gevel aan de Mauritsweg is vormgegeven aan de confrontatie van een orthogonale hoofdopzet met een stomphoekige stedenbouwkundige situatie. Bij een renovatie in 1988 zijn de hotelkamers in het hoofdgebouw vergroot en is de vliesgevel vervangen door een onderhoudsarme gevel met sandwichpanelen. Het gebouw is tezamen met de naastgelegen Pauluskerk in 2007 gesloopt voor het woongebouw Calypso van William Alsop.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van architectuurgids.nl http://www.architectuurgids.nl/…/list_…/typ_id/19/prj_id/178

Lijnbaan, 1970

De Lijnbaan ter hoogte van de Van Oldenbarneveltstraat met Gerzon en Sporthuis Centrum, 30 oktober 1970 (geschat). Links het pleintje met de oude plataan.

De Lijnbaan is genoemd naar de in de 17de eeuw hier gelegen lijnbaan of touwslagerij. Op 23 augustus 1666 werd door Jean Hennequin, koopman te Rotterdam, aan de Vroedschap het verzoek gericht om voor de bouw van een overdekte lijnbaan, waar ‘s zomers en ‘s winters gewerkt zou kunnen worden, een stuk land van het Gasthuis te mogen overnemen. Door het Gasthuis werd op 14 maart 1667 voor dit doel afgestaan een stuk land achter de molen ‘de Witte Leeuw’ en lopende van de Coolscheweg of Binnenweg tot de Kruiskade. Het meest westelijke gedeelte daarvan maakte de koper tot een lijnbaan. In 1845 is het laatste gedeelte van die lijnbaan verkocht; het daarbij behorende garenpakhuis werd ingericht als woonruimte. Reeds in 1671 werd op deze plaats een laan aangelegd, die bekend stond als Lijnbaanslaan. later werd deze laan omgedoopt tot Lijnbaanstraat. De huidige Lijnbaan ligt even ten westen van deze Lijnbaanstraat; laatstgenoemde straat kreeg bij besluit van B&W 26 juni 1951 de naam Hennekijnstraat. De Korte Lijnbaan heette van 1951 tot 1952 Crispijnlaan.

Johan van Oldenbarnevelt (Amersfoort, 14 september 1547 – Den Haag, 13 mei 1619), zoon van Gerrit van Oldenbarnevelt en Deliana van Weede, was raadpensionaris van de Staten-Generaal tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Hij werkte lange tijd samen met Maurits van Oranje (de zoon van Willem van Oranje), maar werd het slachtoffer van een door Maurits beheerst politiek proces en daaropvolgende executie.

In 1570 werd Van Oldenbarnevelt advocaat bij het Hof van Holland. In 1572 sloot hij zich aan bij Willem van Oranje in Delft. Hij verhuisde naar Delft en werd advocaat voor het hoogheemraadschap van Delfland. Echt gevochten in de opstand heeft hij niet. Alleen bij het ontzet van Haarlem (1573) zou hij hebben deelgenomen aan een burgermilitie. Hij werd benoemd tot commissaris voor het doorsteken van de dijken in Zuid-Holland om Leiden te ontzetten. Hij trouwde in 1575 met de rijke Delftse (buitenechtelijke) regentendochter Maria van Utrecht, enig erfgename van vijf heerlijkheden. Een jaar later werd hij Pensionaris van Rotterdam, in die tijd een snel groeiende, maar nog kleine stad. Daar viel hij op vanwege zijn werklust en intelligentie. Als pensionaris van Rotterdam nam hij in de Staten van Holland en West-Friesland deel aan verschillende onderhandelingen. In 1579 werd hij gekozen in de commissies van financiën en marine van de Staten. Nadat Van Oldenbarnevelt in 1582 de vertrouwenspersoon van Willem van Oranje was geworden, en de Staten-Generaal met de prins naar Delft waren verhuisd, groeide de macht van Van Oldenbarnevelt.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Bouw Willemsbrug 1980

De Nieuwe Maas met de aanvang van de bouw van de Willemsbrug en links het Witte Huis, 1979-1980.

Al voor de Tweede Wereldoorlog waren er plannen om de oude Willemsbrug te vervangen. Geldgebrek leidde ertoe dat pas in 1981 de nieuwe tuibrug van Cor Veerling van de Dienst Gemeentewerken verwezenlijkt werd. Twee rode jukken van 50 meter hoogte dragen het wegdek. De op- en afritten van de brug zijn enigszins wonderlijk. Ze liggen niet in het verlengde van de brug maar maken een bocht van 90 graden. De brug zou in eerste instantie de Maasboulevard rechtstreeks met de Oranjeboomstraat verbinden. Dat stuitte op bezwaren van omwonenden, die niet wilden dat de Oude Haven zou worden doorsneden en de Oranjeboomstraat tot stadssnelweg getransformeerd zou worden. In 1983 werd de nieuwe brug bekroond met de Nationale Staalprijs.

Het Witte Huis is de naam van een gebouw in Rotterdam dat een tijdlang het hoogste kantoorgebouw van Europa is geweest. Het heeft in 1940 als een van de weinige gebouwen in het stadscentrum het bombardement op Rotterdam doorstaan. In de jaren 1990 werd het zoveel als mogelijk in de oorspronkelijke staat teruggebracht (gevels en dak). Het was de eerste wolkenkrabber van Rotterdam en wordt door sommigen ook als eerste wolkenkrabber in Europa beschouwd (al wordt die titel meestal aan de Boerentoren in Antwerpen toegekend).

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen