Tag Archives: 1970

Gezicht op de Energiehal, 1970

De Energiehal was een sport- en evenementenhal in de Blijdorpse polder in Rotterdam.

De Energiehal is gebouwd voor de tentoonstelling E55 die van mei tot september 1955 in Rotterdam werd gehouden. De Energiehal had een oppervlakte van 6000 m². Deze tentoonstelling werd gehouden in de wijk Dijkzigt waar nu de Medische faculteit van de Erasmus Universiteit staat.

De Energiehal is na de tentoonstelling verplaatst naar de Blijdorpse polder, dicht bij het Kleinpolderplein en heeft jarenlang als sporthal dienstgedaan. In de jaren negentig werden in de Energiehal vrijwel maandelijks grote hardcore-feesten gehouden. Enkele grote feesten die er gehouden zijn zijn A Nightmare in Rotterdam, Terrordome, Megarave, Eurorave, Raver’s Night. De energiehal stond in de hardcore underground wereld bekend om zijn kwalitatief zeer goede geluidsinstallatie. De laatste rave werd er gehouden op Koninginnedag, 30 april 1999, en in oktober 1999 werd het complex gesloopt. De Energiehal werd afgebroken om plaats te maken voor een parkeerplaats voor Diergaarde Blijdorp en een vestiging van hotel Domina, thans een hotel van het Van der Valk-concern.

De foto is gemaakt door de Fototechnische Dienst Rotterdam en komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

De ingang van het Lijnbaancentrum, 1978

Uit het NRC van 2 december 1970:
Met ingang van maandag zal Rotterdam beschikken over een unieke ruimte voor kunst en recreatie: het Lijnbaancentrum. Het zit, om het met de woorden van architect prof. J. B. Bakema te zeggen, als een spin in een stedebouwkundig netwerk van winkels, horeca- en bank-, kantoor- en woonruimte en een garage, en heeft behalve expositiemogelijkheden een kleine, door Kho Liang Ie schitterend ingerichte bioscoop.

Het Lijnbaancentrum, als een brug ingeklemd tussen, de panden van Ter Meulen en De Klerk — en van daaruit ook rechtstreeks toegankelijk — bezit in totaal vier ingangen, waaruit blijkt hoe de ontwerpers zich alle mogelijke moeite hebben gegeven om een eventuele drempelvrees bij het publiek bij voorbaat weg te nemen. Maar ook de programmering die voor het kunstcentrum onder leiding: van de heer Felix Valk werd ontworpen is erop gericht een zo breed mogelijke belangstelling te trekken. Allerlei visualiseerbare aspecten van de hedendaagse samenleving zullen in de nieuwe, onder auspiciën van de Rotterdamse Kunststichting staande ruimte een kans worden geboden, met dien verstande dat de exposities afwisselend van zeer gevarieerde aard en thematisch zullen zijn.

Onder de titel Welkom, komt om te beginnen een verscheidenheid aan creatieve ideeën aan bod, zoals mode-ontwerpen, een verzameling oude foto’s in sterk vergroot formaat, een enorme, gedeeltelijk eetbare, taart van Carla Kaper,’ borduurwerk van de zondagsschilder Siebe Glastra, muzikale robots van Roger Spear, en een collectie tanks van R. Evers, lid van de eerste Nederlandse organisatie van tank-hobbyisten. Op de eerste thematische tentoonstelling zullen alle Nederlandse striptekenaars worden getoond en voor de tweede thematische expositie wordt onderhandeld met groeperingen van Zuid-Molukkers en gastarbeiders. Het ligt in de bedoeling dat het publiek op allerlei manieren betrokken wordt bij wat er in het Lijnbaancentrum te zien en te doen is. Zo beschikt men over video-apparatuur, geluidsbanden en camera ‘s waarmee in een (onder beheer van de Engelsman Joe Patiniott) afdeling vrijuit geëxperimenteerd zal kunnen worden.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van via delpher.nl uit het NRC van 2 december 1970.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Schouwburgplein, 1977

Het Schouwburgplein is een auto- en fietsvrij plein in Rotterdam met de bioscoop Pathé Schouwburgplein (bekleed met golfplaten) met 7 zalen, en de Rotterdamse Schouwburg, en aan de noordkant het concertgebouw De Doelen. Eronder is een grote parkeergarage.

Voor de bestrating is gebruikgemaakt van materialen als epoxy, hout, rubber en metaal. Er zijn grote bewegende lichtmasten, lange banken, en afwisselend spuitende fonteintjes. Verticale ventilatiepijpen zijn per twee omgeven door hekwerk en vormen zo een soort torens.

Het Schouwburgplein is onderdeel van het Basisplan voor de Wederopbouw van Rotterdam uit 1946. Voor de oorlog was op de plaats van het Schouwburgplein een dichtbevolkte stadswijk. Door het bombardement op 14 mei 1940 brandde deze wijk af, op de bebouwing van de Mauritsweg na. In de oorlog werd in de open vlakte een noodschouwburg gebouwd van afgebikte stenen uit de binnenstad.

Vanaf 1962 verscheen aan de noordkant van het plein het concertgebouw De Doelen. Onder het Schouwburgplein werd in 1966 de parkeergarage geopend. Sinds die tijd is het Schouwburgplein bovengronds een autoloze en boomloze vlakte.

De westzijde van het Schouwburgplein is tussen 1980 en 1985 gevuld door het ‘Woondok’, een wooncomplex met winkels en kantoren op straatniveau. In 1987 is de noodschouwburg afgebroken om plaats te maken voor een nieuwe. In 1996 is het plein geheel nieuw ingericht naar ontwerp van Adriaan Geuze. Het plein werd iets verhoogd en is volgens de architect een stadspodium. Op het plein werd dat jaar ook de bioscoop geopend.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Sint-Laurenskerk, 5 mei 1970

Koningin Juliana begeeft zich met de rest van de koninklijke familie in de richt van de Sint-Laurenskerk voor de vijfentwintigjarige herdenking van de bevrijding, 5 mei 1970.

Uit het Vrije Volk van 6 mei 1970:
(Van een onzer verslaggevers)
ROTTERDAM — De begrippen „vrede” en „vrijheid”, geprojecteerd tegen de situatie in de wereld van vandaag, stonden centraal in de drie toespraken die dinsdagmorgen in Rotterdam de nationale viering van het bevrijdingsfeest inleidden. Gesproken werd in de Laurenskerk door koningin Juliana, door dr. J. Bijlsma namens de vorige week plotseling overleden prof. dr. J. Presser, en door de dichteres Maria de Groot.

Weinigen zullen de 70-er jaren hebben verwelkomd als een periode van belofte, zei in haar toespraak de koningin. Ze sprak over het generatieconflict, over het gebrek aan respect jegens de medemens en over de onverdraagzaamheid. Haar boodschap: ‘Je krijgt alleen maar een dynamische levensgemeenschap als je erkent, dat ieder soort van opbouwende gedachte recht heeft op een plaats in het geheel van de samenleving; als je de moed opbrengt naar elkaar te luisteren.’

Sprekend over de mens, de wereld en hun beider toekomst, besloot koningin Juliana: ‘De mens is vrij, hij is altijd vrij om te kiezen tussen goed en kwaad. Maar het goed is nu eenmaal het smalle pad en alleen wijzen kiezen het. Het staat ons vrij om wijs te zijn, te kiezen en dan de inspiratie te krijgen die zo geweldig kan worden, dat de vlammen er uit slaan.’

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Vrije Volk.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Scholencomplex Techikon, Benthemstraat, 1970

Architect Huig Aart (Hugh) Maaskant voor het scholencomplex Technikon, dat ontworpen is door architectenbureau Maaskant, Van Dommelen, Kroos en Senf, 15 mei 1970.

Huig Aart (Hugh) Maaskant (Rotterdam, 17 augustus 1907 – aldaar, 27 mei 1977), in de literatuur vaak H.A. Maaskant genoemd, was een Nederlands architect met een belangrijke bijdrage aan de wederopbouw van Rotterdam na de Tweede Wereldoorlog.

Na de ambachtsschool volgde Maaskant zijn opleiding tot architect aan de Rotterdamse Academie voor Beeldende Kunsten en Technische Wetenschappen.

Tussen 1937 en 1955 werkte hij als compagnon van architect Willem van Tijen. Deze samenwerking resulteerde voor de oorlog in onder meer de Plaslaanflat in Kralingen en na de oorlog, na een studiereis naar Chicago, in een aantal bedrijfsverzamelgebouwen in Rotterdam, met als grootste en bekendste het door Amerikaanse architectuur geïnspireerde Groothandelsgebouw, tussen 1949 en ’53 gebouwd aan het Stationsplein.

De samenwerking met Van Tijen eindigde in 1955. Maaskant heeft zich daarna met name gericht op utiliteitsbouw. Als belangrijke uitzonderingen hierop tekende hij in 1956-’63 het Hilton Hotel aan het Hofplein, lange tijd het hoogste gebouw in de omgeving, in 1955-’61 de Pier van Scheveningen (in samenwerking met Dick Apon en D. Dijk) en in 1958-’60 de Euromast.

In 1976, een jaar voor zijn dood, stelde Maaskant een oeuvreprijs in voor jonge architecten, auteurs en docenten. De Rotterdam-Maaskantprijs bestaat uit een oorkonde, een geldbedrag en een publicatie. Om het jaar wordt hij toegekend door de Stichting Rotterdam-Maaskant. Tegenwoordig is er de ‘Rotterdam-Maaskantprijs voor Jonge Architecten’ voor aanstormend talent, en de Grote Maaskantprijs voor personen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de beleving van architectuur. In 1996 en 2004 werd de prijs niet uitgereikt.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Supporters op de Coolsingel voor de huldiging van Feyenoord, 1970

Supporters op de Coolsingel voor de huldiging van Feyenoord na het winnen van de wereldcup, 9-10 september 1970.

Uit het Algemeen Handelsblad van 10 september 1970:
Een juichende en zingende menigte van zeker 100.000 Rotterdammers begroette om kwart over twaalf vannacht de Feijenoord-equipe, die met trainer Ernst Happel en burgemeester W. Thomassen op het balkon van het stadhuis aan de Coolsingel verscheen. Ononderbroken werd de wereldbekerploeg twintig minuten lang toegejuicht door de in feestroes verkerende mensenmassa. Speciale yells waren bestemd voor doelverdediger Eddy Treytel en trainer Happel. De wereldbeker werd vanaf het balkon aan voetbalminnend Rotterdam getoond, en iedere speler nam de beker even in handen en hief hem in de lucht. In de burgerzaal van het stadhuis huldigde burgemeester Thomassen — via de geluidsinstallatie was hij op de Coolsingel en het Stadhuisplein verstaanbaar — de Rotterdamse ploeg, dié gisteravond wereldnaam maakte. „Het feest is even mooi als na het winnen van de Europa Cup. Bijzonder fijn dat Eddy Treytel zo is toegejuicht”. De burgemeester besloot: „We moeten het niet te laat maken, want morgen is het weer een doodgewone werkdag.” In zijn toespraak zei de burgemeester ook nog dat het gemeentebestuur van Rotterdam bij het Feijenoord-stadion een kunstwerk zal plaatsen, als herinnering aan het behalen van de wereldcup.

Rotterdam beleefde weer dezelfde taferelen als in de nacht van de Europa Cup. Nauwelijks een half uur na de wedstrijd was het Rotterdamse centrum al één hossende en dansende menigte van enthousiaste Feijenoordsupporters, die ondubbelzinnig de Feijenoordzege vierden. De vreugde concentreerde zich — evenals na het veroveren van de Europa Cup in Milaan tegen Celtic — voor het stadhuis op de Coolsingel. Duizenden en duizenden schreeuwden zich de kelen schor. Uitgelaten Rotterdammers beklommen daken. Uit luidsprekers, opgehangen aan lantaarnpalen langs de Coolsingel, brulden de „geheide” Feijenoordliederen.

Tegen half twaalf was de Coolsingel volkomen volgestroomd met enthousiaste en feestvierende Feijenoordsupporters. Verkeer in het stadscentrum was nauwelijks mogelijk. In Rotterdam-Zuid. het stadsdeel waar Feijenoords authentieke aanhang zetelt, puilden de echte Feijenoordcafés uit. In de anders zo troosteloze en onbevallige betonnen buitenwijken van Rotterdam ontstond, onmiddellijk na de wedstrijd, een ongekend feestelijke stemming. Honderden automobilisten reden vanuit deze buitenwijken al toeterend, met Feijenoordvlaggen buiten de ramen, naar het stadscentrum. In het anders zo rustige Rotterdamse stadscentrum was tegen half twaalf geen parkeerplaats meer te vinden. De toegangswegen waren volledig verstopt, als gold het een waanzinnig druk spitsuur op een werkdag. Nog uren na de huldiging was het druk in Rotterdam. Het ontwarren van de chaotische verkeersopstoppingen vergde veel tijd. die gekort werd met claxonsignalen op de maat van Feijenoord-yells.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Algemeen Handelsblad.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Snelheidscontrole bij de Weenatunnel, 1970

Snelheidscontrole bij de Weenatunnel, 1970 (geschat). Verkeer komende van het Hofplein wordt gecontroleerd op snelheid vanuit politiebusje (midden).

Het Weena dankt zijn naam aan het Huis of Hof van Weena, dat ter hoogte van het huidige Station Hofplein lag. Dit kasteel was in het begin van de 13de eeuw gebouwd en werd bewoond door de familie Bokel. Het was vermoedelijk een vierkante woontoren, die op een eilandje lag. Volgens de kroniekschrijver Willem van der Sluys werd het kasteel in 1426 door de Hoekse troepen onder Willem Nagel verwoest. Slechts een gedeelte van de toren heeft hier nog verschillende eeuwen gestaan. Toen de stad in 1590 eigenares van het terrein werd, zijn daarheen de lakenramen overgebracht.

Op het grondgebied van het vroegere kasteel lagen van 1854 tot 1956 de 1ste en 2de Weenastraat en het Weenaplein. Deze zijn verdwenen in verband met de aanleg van het vliegveld Heliport. In deze buurt herinneren enige straten aan de heren van Weena, zoals de Almondestraat, de Boekhorststraat en de Roo Valk-straat. De naam Weena is een verbastering van Wedena, dat is afgeleid van het middeleeuwse woord wedeme (morgengave of huwelijksgift).

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

De Hillegondakerk met op de voorgrond het kerkhof, 1970

De Hillegondakerk met op de voorgrond het kerkhof en de ruïne van het kasteel, 1970 (geschat).

De Hillegondakerk is een Nederlands-hervormde kerk in Rotterdam-Hillegersberg en is de oudste kerk van Rotterdam. De kerk is aangewezen als rijksmonument.

De kerk is gebouwd op een donk, een zandrug in het veengebied. De exacte ouderdom van de kerk is niet vast te stellen. De oudste oorkonde over Hillegersberg stamt uit het jaar 993. In een oorkonde uit het jaar 1028 is sprake van een schenking aan de kerk van Rotta in 1025.

Op de donk stond ook een kasteel, Huis ten Berghe, dat in 1426 met de kerk werd verwoest door de Hoeken tijdens de Hoekse en Kabeljauwse twisten. Het kasteel waarvan bij de kerk een overblijfsel staat, is niet herbouwd; voor de herbouw van de kerk is gebruikgemaakt van de restanten van de kasteeltoren. De Hillegondakerk in zijn huidige vorm stamt ongeveer uit het jaar 1500. De restanten van het kasteel zijn in 1969/1970 archeologisch onderzocht.

In het interieur van de kerk is een aantal oude elementen aanwezig: een preekstoel uit 1631, een voorleeslessenaar uit 1724 en het orgel van Abraham Meere uit 1830 (gerestaureerd in 1982).

De naam Hillegondakerk gaat volgens de legende terug op de reuzin Hillegond, die haar schort met zand leegstortte in het veengebied om daar een huis te bouwen. In het Wapen van Hillegersberg komt dit motief terug. In katholieke kring ging men er aan het eind van de 19e eeuw van uit dat de naam verwees naar de heilige Hildegard van Bingen, aan haar werd in 1890 de St. Hildegardiskerk gewijd.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Hartmansstraat, 1970

Overzicht vanaf het dak van dagblad De Rotterdammer richting Westblaak, waarop het vernieuwde parkeerterrein aan de zijde van de Hartmansstraat-Westblaak zichtbaar is, 1970-1974 (geschat).

De betekenis van de naam Blaak is niet geheel zeker. Ook kan gedacht worden aan het Middelnederlandse ‘blec’, dat de betekenis heeft van ‘Land, dat even boven het water uitkomt’. Het is heel goed mogelijk dat de naam is afgeleid van het Zuid Nederlandse woord ‘blak’, dat stil rustig water betekent.

In de stadsrekeningen van 1480/81 en 1481/82 wordt deze vest ‘die Blake’ genoemd. Sinds 1577 werden erven aan de Zuidblaak door de stad verkocht als bouwgrond, sinds 1581 ook aan de Noordblaak. Tot 1613 werd de vest voor scheepstimmerwerven gebruikt. In 1867 is een gedeelte van de Blaak gedempt ten behoeve van de bouw van een nieuw postkantoor. Het resterende gedeelte is in 1940 gedempt met het puin van de huizen uit de verwoeste binnenstad. De namen Noord- en Zuidblaak voor de straten ter weerszijden van het water zijn toen vervallen. Sindsdien geldt de naam Blaak voor de brede verkeersweg die door de demping is ontstaan. Later werd de Blaak in westelijke richting doorgetrokken. De nieuwe weg ontving de naam Westblaak.

Op 28 januari 1642 kocht Harmen Hartman een laantje onder voorwaarde dat er alleen kwee-, mispel- en andere ooftbomen geplant zouden mogen worden. Het laantje kwam uit op de Coolscheweg. Hartman had daar echter al enige bezittingen, want in 1638 komt de laan van Hartman of Hartmanslaan al voor. Bij bovengenoemd besluit werd de naam Hartmanslaan gewijzigd in Hartmansstraat.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Verlenging van de Euromast, 1970

Op de kade van de Parkhaven plaatst men onderdelen die nodig zijn voor de verlenging van de Euromast, 23 februari 1970.

De Euromast werd ter gelegenheid van de Floriade in 1960 door architect Huig Maaskant en aannemer J.P. van Eesteren neergezet in Het Park, vlak bij de ingang van de Maastunnel.

Het gebouw werd officieel geopend door prinses Beatrix op 25 maart 1960. De locatie was strategisch gekozen; wie naar Rotterdam reed over de toenmalige snelwegen, zag de (inclusief vlaggenmast) 107 meter hoge toren recht voor zich boven de stad uitsteken. Na de opening groeide de stad verder en de gebouwen werden hoger. Na enkele jaren rezen er gebouwen boven de Euromast uit, zoals in 1968 het gebouw van de Medische Faculteit aan de Westzeedijk, tien meter hoger.

In 1970 is een 85 meter hoge opbouw op de Euromast geplaatst; de Space Tower, waarmee de Euromast weer het hoogste bouwwerk van Rotterdam werd. De toren heeft nu een totale hoogte van 185 meter. Bezoekers kunnen met de Euroscoop, een lift die rondom beglaasd is, vanaf het Euroscoopdek op 112 meter hoogte naar het hoogste punt op 180 meter. Hierbij draait de lift langzaam rond, zodat de bezoekers aan alle kanten naar beneden kunnen kijken. Bezoekers worden naar het oorspronkelijke hoogste punt gebracht met twee liften die beide vier meter per seconde afleggen.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen