Tag Archives: lijnbaan

Ruteck’s Promenade-Restaurant aan de Lijnbaan, 1969

Ruteck’s Promenade-Restaurant (lunchroom en tearoom) aan de Lijnbaan, 24 juli 1969.

Uit het Nieuwsblad van het Noorden van 27 januari 1965:
ROTTERDAM SPRONG IN DE BRES VOOR BEHOUD VAN RUTECK’S Te belangrijk om te offeren aan de speculatie
(Van onze correspondent in Rotterdam) Naar wij vernemen is het voortbestaan van Ruteck’s lunchroom, tearoom en promenade-restaurant aan de Lijnbaan te Rotterdam, dat aan een zijden draad heeft gehangen, verzekerd. Zwolsman had het pand afgestoten aan de beleggingsmaatschappij Immotrade te Rotterdam. De exploitatie berustte echter nog bij de EMS, maar het zag er naar uit, dat het spoedig gedaan zou zijn met dit horecabedrijf. Er waren al aanwijzingen, dat er een kledingzaak of iets van die aard m het pand zou worden gevestigd. Dit heeft een aantal, voornamelijk Rotterdamse bedrijven en particulieren, thans voorkomen. Men acht Ruteck’s te belangrijk voor Rotterdam om het zo maar ten offer te laten vallen aan de speculatie in onroerende goederen. Er is onder de naam handel- en exploitatiemaatschappij Promenade een naamloze vennootschap opgericht, die de zo gunstig aan de Lijnbaan gelegen zaak voortzet.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Nieuwsblad van het Noorden.

Met medewerking van Rotterdam van toen

De bioscoop Lumière op de hoek van de Kruiskade en de Lijnbaan, 1974

De bioscoop Lumière op de hoek van de Kruiskade en de Lijnbaan, 11 juli 1974. Op 11 juli 1974 is Lumiere I geopend; Lumiere III was al voor die datum in gebruik genomen en eind augustus werd Lumiere II geopend. De grote verbouwing is dan afgerond.

Uit het Vrije Volk van 12 juli 1974:
(Van onze filmredactie)
ROTTERDAM — , Sinds gisteren heeft Rotterdam er weer een bioscoop bij, Lumière I. Nadat een maand of wat geleden Lumiere III in gebruik werd genomen, is de totale verbouwing van Lumiere nu bijna een feit. De direktie van het theater verwacht dat Lumiere II eind augustus klaar is. Op dat moment staat er dan, zeker voor Rotterdamse begrippen, een uniek bioscoopcomplex aan de Lijnbaan 4 Drie bioscopen in een gebouw, het is nogal wat.

Met de ingebruikneming van het nieuwe complex telt het bioscoopkwartier aan de Lijnbaan-Kruiskade dan zes bioscopen, namelijk de drie Lumieres, Thalia, Corso en Luxor. Een aanzienlijke verruiming van het bioscoop-entertainment aldaar dus.

De zaal die gisteren open ging — zonder feestelijkheden overigens — telt 792 fraaie rode leren stoelen, die zeer gemakkelijk zitten. De zaal zelf is niet zoveel veranderd, hoewel het balkon als zodanig niet meer gebruikt wordt — daar komt Lumiere II in — is het nog wel aanwezig. De wanden zijn opnieuw bekleed met een helle rode stof, die . goed contrasteert met de bekleding van de stoelen. Lumiere I als grootste zaal is vooral bedoeld om de gewone publiekfilms te draaien, zoals voorheen in het oude Lumiere. De andere twee zalen voeren een wat meer gespecialiseerd programma. Het hele complex zal eind augustus officieel genopend worden.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Vrije Volk van 12 juli 1974.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan, 1971

Heronthulling van het bronzen beeldje Spelende beertjes op de Lijnbaan, 23 september 1971. De beertjes waren eerder van hun voetstuk gerukt.

De Spelende beertjes zijn symbolisch voor de hartelijke banden tussen Rotterdam en Oslo. In 1951 kreeg de Maasstad van de Noorse hoofdstad (voor de eerste maal) een kerstboom. In 1956 besteedde de net nieuwe Lijnbaan aandacht aan Oslo met een tentoonstelling die werd geopend door de burgemeester van Oslo. Toen de tentoonstelling sloot, kreeg de Vereniging Winkelpromenade van de Noorse ambassadeur dit beeld van twee spelende beertjes aangeboden van de Noorse beeldhouwer Anne Grimdalen. De vereniging schonk het weer aan de Rotterdamse burgemeester Van Walsum, die het werk een definitieve bestemming gaf op de gloednieuwe winkelstraat.

Het is een vrolijk beeld dat weliswaar op een sokkel staat, maar toch zo dichtbij de grond dat het lijkt of de beren samen ravotten over de grond. Het bevindt zich op ooghoogte van kleine kinderen, die het werk vaak bijzonder aanspreekt. De twee bronzen dieren vormen samen een compacte bal, waarvan de vorm terugkeert in het ronde plateau waar ze op steunen. De Spelende beertjes passen mooi in het ensemble van bronzen beeldjes op en rond de Lijnbaan, zoals het Lezend meisje en de Trommelslager.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van BKOR. http://www.bkor.nl/beelden/spelende-beertjes/

Met medewerking van Rotterdam van toen

Schoonmaakactie Rotterdam Schoon Schip op de Lijnbaan, 1969

Op de Lijnbaan staat een van de Efteling geleende Holle Bolle Gijs in het kader van de schoonmaakactie Rotterdam Schoon Schip. Burgemeestersvrouw Thomassen-Lind, voorzitster van ‘t werkcomité Rotterdam Schoon Schip, staat voor Holle Bolle Gijs.

Buik liefst bol…
(Van een onzer verslaggevers) „Papier hier, dank u wel,” klinkt het over de Lijnbaan, als kinderen stukjes papier en ander afval in de mond van Holle Bolle Gijs stoppen. Gistermiddag had mevrouw Thomassen-Lind, voorzitster van ‘t werkcomité Rotterdam Schoon Schip, gezorgd voor de snoepjes. De kinderen zorgden er daarna wel voor dat Holle Bolle Gijs kon blijven praten.

Daarvoor had mevrouw Thomassen deze straatactie ingeluid. Het doel van de actie is de straatverontreiniging tegen te gaan, door de mensen er toe te brengen het afval op de daarvóór bestemde plaatsen te deponeren. Zo zullen gedurende deze Schoon Schip-actie op woensdag- en zaterdagmiddagen verkeersbrigadiertjes als:Schoonschippers automobilisten op de parkeerplaatsen in de omgeving vragen hun asbakjes te mogen legen, en hun een raamsticker van Schoon Schip aan te bieden.

Op de Lijnbaan knopen vrijwillige medewerksters met. belangstellende voorbijgangers een gesprekje aan om op het grote belang van het voorkomen van straatverontreiniging te wijzen. De actie zal veertien dagen duren.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Vrije Volk van 7 maart 1969.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Een buitenlandse (waarschijnlijk Spaanse) agent regelt het verkeer in de Aert van Nesstraat, 1959

Een buitenlandse (waarschijnlijk Spaanse) agent regelt het verkeer in de Aert van Nesstraat in het kader van de veilig-verkeersweek in het Lijnbaangebied, 9 september 1959.

Uit: De Tijd-Maasbode van 10 september 1959:
„Op voor Veilig Verkeer”. De Rotterdamse loco-burgemeester, dc heer J. U. Schilthuis, die deze behartenswaardige woorden woensdagmiddag sprak voegde de daad bij het woord. Want even later stevende hij het restaurant uit waar hij de Lijnbaan- Veilig-Verkeersactie had geopend en begaf zich naar zijn personenauto om deze als eerste te laten onderzoeken in het kader van de vrijwillige autokeuring.

Samenwerking tussen de Vereniging voor Veilig Verkeer en de Vereniging Winkelpromenade Lijnbaan heeft dit winkelcentrum een zoveelste actie bezorgd. Van 9 tot 20 september wordt in deze city-laagbouw in vele nuanceringen de aandacht van het grote publiek gevestigd op meer verkeersveiligheid. Juist op deze plaats in Rotterdam kan eenieder zonder gevaar zijn aandacht laten trekken door affiches. blikvangers en etalages, want in de Lijnbaan treft men slechts voetgangers aan. In vrijwel iedere etalage leest men een vermaning aan het adres van de weggebruiker. Tussen de bloemen en struiken in de perken springt steeds wel een verkeersbord met onderschrift omhoog als een verdwaalde tuinkabouter die waarschuwend de vinger opsteekt.

Dan is er de stand van de Rotterdamse politie, waar men voorlichting kan krijgen over het veilige weggebruik en waar men wordt aangespoord een verkeerscursus bij de politie te volgen. Men kan trouwens de politie ook voorstellen doen.”‘ De ideeënbus hangt er uitnodigend naast. Woensdagmiddag is dan de actie begonnen. De heren J. M. Quist, waarnemend voorzitter van de V.v.V.V., en J. B. W. A. Giesbers, die de winkeliers vertegenwoordigde, haalden de loco-burgemeester van het raadhuis. Door een haag van jeugdbrigadiertjes wandelde het drietal — veilig — over de Coolsingel, het Stadhuisplein en kwamen behouden aan in het restaurant waar de opening zou geschieden. Daar waren de hoofdcommissaris van politie, de heer H. M. C. A. Staal, de officier van justitie mr. S. J. van der Hoeven, leden van de Kamer van Koophandel en het Spaanse consulaat en vele andere genodigden aanwezig om de woorden van de loco-burgemeester te aanhoren.

De leden van het Spaanse consulaat waren gekomen ter versterking van de Spaanse kolonie bij de Veilig Verkeersactie. Die bestond namelijk slechts uit twee personen, agenten van de Barcelonese verkeerspolitie. ledere twee dagen gedurende de actie zullen politiemannen uit verschillende Europese steden dienst doen in de Rotterdamse city. Rafael Rodriquez Saez en Jaime Fimeno Ibarz waren voor de eerste dagen de afgevaardigden van de buitenlandse sterke arm.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit De Tijd-Maasbode van 10 september 1959.

Met  medewerking van Rotterdam van toen

Bioscoop Thalia op de hoek van de Lijnbaan en de Kruiskade, 1956

Bioscoop Thalia op de hoek van de Lijnbaan en de Kruiskade met aan de linkerzijde de gevel van bioscoop Lumière, 15 mei 1956.

Thalia was een bioscoop opgezet door Abraham Tuschinski in Rotterdam.

Tuschinski was in 1904 op doorreis naar Amerika toen hij in Rotterdam bleef hangen. Hij opende zijn eerste Thalia-bioscoop op 20 augustus 1911 in een voormalige zeemanskerk aan de Coolvest. De eerste film die hier vertoond werd, was 1200 meter lang en ging over de kruistochten. De pauze werd gevuld met variété en bespeling van het orgel. In deze tijd van stomme films stond Thalia bekend door het toevoegen van geluidseffecten vanachter het scherm. Naar aanleiding van deze inrichting spreekt men ook nog wel van de Tuschinskistijl.

Toen Tuschinski in 1912 de kerk moest verlaten, nam hij van bakkerij Brandts een pand aan de Hoogstraat over.Thalia heropende hier op 4 augustus 1913. Op 14 mei 1940 ging het pand verloren bij het bombardement op Rotterdam.

Na de Tweede Wereldoorlog werd op de hoek van de Kruiskade en de Lijnbaan een nieuwe bioscoop gebouwd naar ontwerp van J.P.L. Hendriks. De gevel werd voorzien van een plastiek van Carel Kneulman. De Thalia-bioscoop werd op 7 juli 1955 geopend.

In 1996 werd de bioscoop gesloten. In het gebouw is sinds 2002 een studentenkroeg en een club gevestigd. Sinds 2010 is het een rijksmonument.

De foto is gemaakt door de Fototechnische Dienst Rotterdam en komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan, 1970

De Lijnbaan met de oude plataan (1851), het Lijnbaancentrum, het warenhuis Ter Meulen en kledingzaak Gerzon, 1970 (geschat).

De Lijnbaan is een verkeersvrije winkelstraat in het centrum van Rotterdam. De Lijnbaan was een van de eerste winkelwandelgebieden van de wereld. De straat is genoemd naar een touwslagerij of lijnbaander, die hier was gelegen tussen 1667 en 1845.

De bouwopdracht van de Lijnbaan werd verleend aan Johannes van den Broek en Jacob Bakema. Op 10 juli 1952 werd de eerste paal in de grond geslagen en op 9 oktober 1953 werd het Lijnbaancomplex geopend. Ten tijde van de opening van de Lijnbaan waren er hekken in het midden van de winkelstraat geplaatst om het winkelende publiek in goede banen te leiden. Een speciale voetgangerszone midden in de stad was een noviteit en trok veel internationale aandacht ten tijde van de opening in 1953. De Lijnbaan werd al snel bestempeld als modern stedenbouwkundig experiment waarbij een collectief van wonen en winkelen was gecreëerd.

De Lijnbaan is een monument van het Nieuwe Bouwen. Alleen de naam van de straat verwijst nog naar de Lijnbaan, die voor het bombardement op Rotterdam meer naar het westen lag. Deze oude Lijnbaan was genoemd naar de touwslagerij die er was gelegen tussen 1667 en 1845. In een touwslagerij of lijnbaan werden vroeger garens tot touw verwerkt. De touwslager deed zijn werk in de openlucht op een lijnbaan: een soms wel driehonderd meter lange, smalle strook grond waarboven vele garens werden uitgespannen.

De Lijnbaan is een karakteristiek architectonisch element van Rotterdam met een eigenheid en symboliek waar het door Rotterdammers en niet-Rotterdammers om geprezen en geliefd wordt. Dit is echter niet altijd het geval geweest. In de jaren zestig kwam er kritiek dat de Lijnbaan ‘te modern, kaal, rechthoekig en abstract was’ . Men was niet helemaal zeker of het nu zo’n succes was om een binnenstad te hebben waar weinig plaats was voor wonen en juist veel voor winkelen, werken en cultuur.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan, 1970

De Lijnbaan ter hoogte van de Van Oldenbarneveltstraat met Gerzon en Sporthuis Centrum, 30 oktober 1970 (geschat). Links het pleintje met de oude plataan.

De Lijnbaan is genoemd naar de in de 17de eeuw hier gelegen lijnbaan of touwslagerij. Op 23 augustus 1666 werd door Jean Hennequin, koopman te Rotterdam, aan de Vroedschap het verzoek gericht om voor de bouw van een overdekte lijnbaan, waar ‘s zomers en ‘s winters gewerkt zou kunnen worden, een stuk land van het Gasthuis te mogen overnemen. Door het Gasthuis werd op 14 maart 1667 voor dit doel afgestaan een stuk land achter de molen ‘de Witte Leeuw’ en lopende van de Coolscheweg of Binnenweg tot de Kruiskade. Het meest westelijke gedeelte daarvan maakte de koper tot een lijnbaan. In 1845 is het laatste gedeelte van die lijnbaan verkocht; het daarbij behorende garenpakhuis werd ingericht als woonruimte. Reeds in 1671 werd op deze plaats een laan aangelegd, die bekend stond als Lijnbaanslaan. later werd deze laan omgedoopt tot Lijnbaanstraat. De huidige Lijnbaan ligt even ten westen van deze Lijnbaanstraat; laatstgenoemde straat kreeg bij besluit van B&W 26 juni 1951 de naam Hennekijnstraat. De Korte Lijnbaan heette van 1951 tot 1952 Crispijnlaan.

Johan van Oldenbarnevelt (Amersfoort, 14 september 1547 – Den Haag, 13 mei 1619), zoon van Gerrit van Oldenbarnevelt en Deliana van Weede, was raadpensionaris van de Staten-Generaal tijdens de Tachtigjarige Oorlog. Hij werkte lange tijd samen met Maurits van Oranje (de zoon van Willem van Oranje), maar werd het slachtoffer van een door Maurits beheerst politiek proces en daaropvolgende executie.

In 1570 werd Van Oldenbarnevelt advocaat bij het Hof van Holland. In 1572 sloot hij zich aan bij Willem van Oranje in Delft. Hij verhuisde naar Delft en werd advocaat voor het hoogheemraadschap van Delfland. Echt gevochten in de opstand heeft hij niet. Alleen bij het ontzet van Haarlem (1573) zou hij hebben deelgenomen aan een burgermilitie. Hij werd benoemd tot commissaris voor het doorsteken van de dijken in Zuid-Holland om Leiden te ontzetten. Hij trouwde in 1575 met de rijke Delftse (buitenechtelijke) regentendochter Maria van Utrecht, enig erfgename van vijf heerlijkheden. Een jaar later werd hij Pensionaris van Rotterdam, in die tijd een snel groeiende, maar nog kleine stad. Daar viel hij op vanwege zijn werklust en intelligentie. Als pensionaris van Rotterdam nam hij in de Staten van Holland en West-Friesland deel aan verschillende onderhandelingen. In 1579 werd hij gekozen in de commissies van financiën en marine van de Staten. Nadat Van Oldenbarnevelt in 1582 de vertrouwenspersoon van Willem van Oranje was geworden, en de Staten-Generaal met de prins naar Delft waren verhuisd, groeide de macht van Van Oldenbarnevelt.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan-Stadhuisplein 1971

Het beeldhouwwerk ‘Spelende beertjes’ van de Noorse beeldhouwster Anne Grimdalen op de Lijnbaan, met op de achtergrond het Stadhuisplein, 30 november 1971.

De Spelende beertjes zijn symbolisch voor de hartelijke banden tussen Rotterdam en Oslo. In 1951 kreeg de Maasstad van de Noorse hoofdstad (voor de eerste maal) een kerstboom, een traditie die tot op de dag van vandaag voortduurt. In 1956 besteedde de net nieuwe Lijnbaan aandacht aan Oslo met een tentoonstelling die werd geopend door de burgemeester van Oslo. Toen de tentoonstelling sloot, kreeg de Vereniging Winkelpromenade van de Noorse ambassadeur dit beeld van twee spelende beertjes aangeboden van de Noorse beeldhouwer Anne Grimdalen. De vereniging schonk het weer aan de Rotterdamse burgemeester Van Walsum, die het werk een definitieve bestemming gaf op de gloednieuwe winkelstraat. Het is een vrolijk beeld dat weliswaar op een sokkel staat, maar toch zo dichtbij de grond dat het lijkt of de beren samen ravotten over de grond. Het bevindt zich op ooghoogte van kleine kinderen, die het werk vaak bijzonder aanspreekt. De twee bronzen dieren vormen samen een compacte bal, waarvan de vorm terugkeert in het ronde plateau waar ze op steunen. De Spelende beertjes passen mooi in het ensemble van bronzen beeldjes op en rond de Lijnbaan, zoals het Lezend meisje en de Trommelslager.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van http://www.bkor.nl/kunstwerken/spelende-beertjes/

Met medewerking van Rotterdam van toen

Lijnbaan 1957

Flamingo’s op de Lijnbaan ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de Diergaarde, 6-18 mei 1957.

Rond 1855 richtten twee spoorwegbeambten een spoortuintje in de Rotterdamse binnenstad in om hun verzameling exotische vogels onder te brengen. Deze hobby-vogeltuin werd een groot succes en leidde tot de oprichting van de ‘De Rotterdamsche Diergaarde’ in 1857. De eerste directeur was Henri Martin, oorspronkelijk leeuwentemmer van beroep. Aanvankelijk mochten alleen leden van de vereniging de dierentuin bezoeken.

In 1857 kreeg J.D. Zocher van de gemeente de opdracht om de tuin voor de Diergaarde aan te leggen. De bedoeling was om op een aangename wijze kennis van dieren en planten te bevorderen. Zocher voerde het plan uit samen met zijn zoon Louis Paul. De Diergaarde was een enorm succes. Tijdens de aanleg kon men de dieren al bezichtigen en binnen acht maanden tijd leverde dat ruim twaalfduizend bezoekers op. Daaronder bevonden zich bijna vierduizend stadgenoten die geen lid waren. Het lidmaatschap was namelijk erg duur, maar eenmaal per jaar, tijdens de kermis, kon de gewone man voor een gereduceerd tarief de dierentuin bezoeken.

De ingang van de Diergaarde was aan de Kruiskade. Rondom het terrein was een fraai hek geplaatst. De dierenverblijven en andere gebouwen werden ontworpen door de architecten A.W. van Dam en H.J. de Haas. In 1862 werd de Diergaarde uitgebreid, waarbij opnieuw de hulp van Zocher werd ingeroepen. Dit gedeelte, dat bekend werd onder de naam Nieuwe Tuin, sloot naadloos aan bij het oude gedeelte. De Diergaarde kon zich meten met die van Amsterdam en Antwerpen dankzij de smaakvolle aanleg van Zocher.

In 1937 besloot het gemeentebestuur van Rotterdam dat de Diergaarde uit het stadscentrum moest wijken voor stedelijke bebouwing. Vanwege het steeds drukker wordende verkeer werd de Diergaarde verplaatst naar de wijk Blijdorp. Het jaar erop begon men met de bouw van de nieuwe Diergaarde ‘Blijdorp’, genoemd naar de polder Blijdorp, waar de tuin nog steeds gehuisvest is. Architect S. Van Ravesteyn kreeg de opdracht voor het ontwerp.

Toen de verhuizing naar Blijdorp in volle gang was, bombardeerden de Duitsers op 14 mei 1940 de binnenstad en daarmee ook de Diergaarde. De chaos was enorm en vele dieren overleefden het bombardement en de vuurzee niet. Voor zover mogelijk werden de overlevende dieren overgebracht naar Blijdorp, waar men nog volop bezig was met de bouw van de nieuwe tuin. Op 7 december 1940 werd de nieuwe Diergaarde officieel geopend.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

met medewerking van Rotterdam van toen