Tag Archives: rotterdam

Stadion Feijenoord met de Breeweg en het Stadionviaduct, 1950

Luchtopname van Stadion Feijenoord met de Breeweg en het Stadionviaduct, 1950-1955. Op de achtergrond de Machinefabriek P. Smit Jr. en de Nieuwe Maas, op de voorgrond spoorwegemplacement Rotterdam-Zuid.

Al decennialang is Feyenoord de ‘bewoner’ van De Kuip. Het stadion is ontworpen door architect Van der Vlugt. Grote man achter dit idee was Leen van Zandvliet. De voorzitter van Feyenoord in de jaren 30 riep op een dag uit “Ik heb het, ik heb het!” Hij was wakker geworden uit een droom; hij schreef het idee snel op een kladblok. De vorm van het stadion, met een ‘loshangende’ tweede ring zodat niets het uitzicht van de toeschouwers zou belemmeren, zou zijn droom tot hem zijn gekomen. Enkele maanden later werd architect Van der Vlugt uitgenodigd voor een gesprek. Een stadion met twee verdiepingen moest gerealiseerd worden. De kern van het gesprek was ‘eenvoud’, verfraaiingen kwamen er niet aan te pas.

In 1934 maakte Van Zandvliet enkele trips naar het buitenland om op zoek te gaan naar andere, soortgelijke stadions. Het Highbury van Arsenal FC maakte indruk op hem. Dat had namelijk ook sinds 1932 twee verdiepingen, hetzelfde idee als Van Zandvliet dus. Van Zandvliet vond dat de enorme toestroom van publiek tijdens wedstrijden van Feyenoord de bouw van een modern voetbalstadion met plaats voor tienduizenden toeschouwers rechtvaardigde. Hij ondernam tevens een studiereis naar Amerika en bezocht het stadion van de Boston Red Sox wat hem inspireerde om deze nieuwe inzichten van faciliteiten gecombineerd met meerdere lagen waarvanuit elk gezichtspunt de wedstrijd toch goed te zien zou zijn te verwezenlijken. Voor de financiering steunde hij op havenbaron Daniël George van Beuningen.

Eind 1934 werd er contact gezocht met Braat-constructiewerkplaatsen. Die wilde de taak op zich nemen en ging aan de slag. Een voetbalwedstrijd duurt twee keer drie kwartier. Tussendoor moet men spanning kwijt en wat kunnen eten. Zo zijn er dus zowel onder als boven toiletten tussen de stalen spanten gebouwd. Tevens moest er plaats zijn voor een vergaderruimte, een werkvloer, kleedlokalen, een hokje voor de officials en er is een politiebureau en ook nog een brandweerkazerne en het bevat ook nog eens 4 woningen. De trappen aan de buitenzijde van het stadion konden tevens als tribune dienen voor het trainingsveld. Van Zandvliet had haast; zo gauw er een bouwtekening klaar was, gaf hij direct de opdracht om te beginnen met de bouw van het stadion.

De eerste paal werd geslagen door Puck van Heel op 16 september 1935. Daarna werden er nog 578 heipalen 21 meter diep de grond ingeslagen. De bouw van het stadion werd in 1936 afgerond, maar doordat de door de gemeente beloofde infrastructuur rondom het stadion nog niet was aangelegd, stond het stadion er maandenlang onbruikbaar bij en vond de opening pas in maart 1937 plaats. Stadion Feijenoord had een capaciteit van 65.000, met onder meer veel staanplaatsen. Bij de kampioenswedstrijd van SVV tegen Sc Heerenveen in 1949, zou een recordaantal van 69.300 toeschouwers aanwezig zijn geweest. Na enkele verbouwingen is de capaciteit teruggebracht tot 51.117 toeschouwers.

De foto is gemaakt door KLM Aerocarto en komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Kraaminrichting Rijkskweekschool voor vroedvrouwen aan de Henegouwerlaan, 1914

Op 26 juni 1914 werd de Rijkskweekschool voor Vroedvrouwen aan de Henegouwerlaan officieel geopend door de Minister van Binnenlandse Zaken Cort van der Linden. De in 1882 gestichte school was eerder in de Raampoortstraat gevestigd. Het statige nieuwe gebouw was ontworpen door Johannes Vrijman (1865-1954), rijksbouwkundige voor onderwijsgebouwen. Het gebouw heeft een U-vormige plattegrond rond een binnentuin. Een langgerekt bouwdeel van 70 meter lengte ligt op 28 meter afstand van de Henegouwerlaan; de twee zijvleugels zijn 37 meter lang.

Het gebouw bevatte lokalen voor het onderwijs, huisvesting voor de leerlingen en een moderne kraamkliniek. Het was een voor die tijd zeer moderne kliniek, met centrale verwarming, elektrische verlichting en modern sanitair. Op de begane grond lagen de leslokalen en directievertrekken, op de eerste verdieping verpleegkamers en op de tweede verdieping 50 kamertjes voor verpleegsters. Deze lagen aan weerszijden van een middengang. Op de zolder waren bergruimtes, linnenkamers en dienstbodenkamertjes, die hun daglicht kregen door middel van dakkapellen. In het uitspringende middendeel waren de eetzaal en een grote verpleegzaal gesitueerd. Er was dus geen monumentale hoofdentree, maar een viertal secundaire ingangen. In de hoeken voeren twee royale trappenhuizen naar de verbindingsgangen langs de buitenste gevel. Zo hadden alle ruimtes uitzicht op de tuin. Het gebouw was voorzien van betonnen vloeren. De houten kap was met leien bedekt. Het gebouw heeft sobere bakstenen gevels met een regelmatige raamindeling, voorzien van natuurstenen versieringen. Er zijn plaquettes aangebracht met de namen van de vier belangrijkste verloskundigen uit het verleden.

In 1970 werd het gebouw uitgebreid met een bouwdeel van staal en glas langs de Henegouwerlaan. De begane grond bleef onbebouwd zodat er zicht bleef op de binnenhof. In 1975 verhuisde de kliniek naar het Van Dam-ziekenhuis. In 1979 werd het kantongerecht in het gebouw gehuisvest.

Na de verhuizing van de rechtbank naar de Kop van Zuid in 1996 ontstond het idee het gebouw een bestemming als woongebouw te geven. Eerst werd het complex als Nieuw Leven gepresenteerd; toen deze ontwikkeling niet vlotte werd het project herontwikkeld als De Magistraat. De detonerende voorbouw werd verwijderd zodat de oorspronkelijke U-vormige opzet terugkeerde. Het gebouw is verder extern in oorspronkelijke staat gebracht; intern zijn 35 appartementen van 60 tot 200 vierkante meter gerealiseerd. De woningen hebben een bijzondere verdiepingshoogte van ca. vier meter op de onderste lagen en bijna zes meter onder de schuine kap. De binnentuin is in ere hersteld en voorzien van een parkeerkelder. Een nieuw hek, waarin een glazen geluidswand is verwerkt, moet het verkeerslawaai van de Henegouwerlaan weren.
Tegelijkertijd zijn aan de achterkant van het complex in de Zijdewindestraat 41 woningen gebouwd, ontworpen door Molenaar & Van Winden.

De foto komt uit de Collectie Topografie Rotterdam en bevindt zich in het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van rotterdam.nl.http://www.rotterdam.nl/tekst:rijkskweekschool

Met medewerking van Rotterdam van toen

Zuidwijk, 1955

Zuidwijk is een wijk in het zuiden van het Rotterdamse stadsdeel Charlois. Zuidwijk is vanaf 1949, in de jaren 50 gebouwd. Na de noodhuizen gebouwd zoals in de wijk Wielewaal werd er gezocht naar meer permanente woningen. Omdat het gebombardeerde gedeelte van het centrum van Rotterdam grotendeels nog “leeg” was werd er vooral gekeken naar uitbreiding in het Zuiden van Rotterdam zodat men in het centrum ook ruimte had voor andere projecten en voorzieningen, de wijken Pendrecht en Zuidwijk zijn hierdoor dus ontstaan. Naast de nieuwere gebouwen en huizen in Zuidwijk zijn er nog veel van de oorspronkelijke woningen te vinden. Vooral de hoge en lage Kampen zijn hiervan een goed voorbeeld. Tegenwoordig zijn deze woningen onderdeel van “sociale woningen” van woningcorporaties.

Veel Rotterdammers kennen Zuidwijk als de wijk waar de kledingwinkel van Feyenoord-voetballer Coen Moulijn gevestigd was aan de Langenhorst tot zijn overlijden januari 2011.

Zuidwijk wordt begrensd door de Zuiderparkweg in het westen, de Oldegaarde in het noorden, de Vaanweg in het oosten en de Charloisse Lagedijk en de Maeterlinckweg in het zuiden. De belangrijkste verkeersader en tevens winkelstraat is de Slinge.

Het ontwerp van de wijk is vooral het werk van Willem van Tijen, een van de grondleggers van de sociale woningbouw. De wijk bestaat uit acht woonbuurten en heeft deels laagbouw en deels hoogbouw. In de zuidoosthoek van de wijk vindt grootschalige wijkvernieuwing plaats; de bestaande bebouwing wordt gesloopt en vervangen door nieuwe.

In het oosten, tegen de Vaanweg aan bevinden zich de Zuiderbegraafplaats en crematorium Rotterdam-Zuid. Verder bevinden zich in deze hoek vier volkstuinen complexen, De Beukhoeve, Phoenix, De Maasglorie en Zonnehof.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Veerlaan, 1996

De Veerlaan nabij het Deliplein met Lijn 77 en Plan U Stel 136 van de NS, 3 februari 1996. Deze trein reed hier voor een groep Engelse spoorweghobbyisten.

De Veerlaan herinnert aan het veer van Rotterdam naar Katendrecht. In 1599 kreeg de stad dit veer tussen Katendrecht en Coolhoek voor 10 gulden per jaar in erfpacht van de Ridderschap, Edelen en Steden van Holland en West-Friesland. De stad kocht in 1849 voor 150 gulden die recognitie af. Coolhoek was het gedeelte van Schielands Hoge Zeedijk, waar deze zich bij het Vasteland ombuigt naar het westen. Het veer is later zuidelijker verplaatst, toen het Nieuwewerk bij de stad is getrokken.

In 1708 werd gesproken van de nieuwe pont op het tolhuis. Het werd toen Ponteveer genoemd en het haventje aldaar, dat door de aanleg van het Tweede Nieuwewerk naar het zuiden verlegd moest worden, eerst Pontegat, later Veerhaven. In 1827 werd het maken van de Veerdam en het graven van de Kleine Veerhaven of Nieuwehaven aanbesteed. Deze haven is in 1910/11 gedempt. De Veerhaven is in de jaren 1852-1854 gegraven. De Linker Veerdam en Linker Veerhaven ontvingen deze bijvoeging omdat ze op de Linker Maasoever liggen. De Veerlaan loopt over het schiereiland Katendrecht naar de Linker Veerdam.

Deli is een gebied aan de oostkust van het Indonesische eiland Sumatra, bekend om de tabakscultuur. Op verzoek van deelgemeente Feijenoord is deze naam, die al heel lang in de volksmond bestaat, officieel toegekend aan het plein aan de Delistraat op Katendrecht.

De fotograaf is Marco Verzijl. De informatie komt uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Maashaven, 1955

De Maashaven met schepen en graanelevatoren in 1955.

De Maashaven is een van de havens van Rotterdam. De Maashaven ligt nabij de Rijnhaven en de oude wijk Katendrecht. De aanleg duurde van 1898 tot 1905. De oppervlakte is 60 ha. De Maashaven is net als de Rijnhaven aangelegd voor de overslag van massagoed ‘op stroom’. Langs de kades van de Maashaven bevinden zich de vuilverbranding van de AVR (vroeger ROTEB), enkele silo’s van (vroegere) graanbedrijven en opslagplaatsen, zoals de Meneba, de Quaker en de “Oude Graansilo”, waar de populaire discotheek Maassilo is gevestigd.

De Maashaven is tevens een ligplaats voor onder andere binnenvaartschepen en is bereikbaar met lijn D van de Rotterdamse metro (Maashaven). De Brielselaan loopt langs de Maashaven. De woonomgeving bij de Maashaven van de Tarwewijk is de laatste jaren vernieuwd. Sinds 2004 is naast het metrostation Maashaven een woontoren gesitueerd. Deze woontoren, met de naam “The Queen of the South” bevat het Arthotel, kantoorruimte en 11 etages met elk 8 (grote) appartementen. Vanaf station Maashaven start de Dordtselaan.

Met een graanzuiger wordt met graan en derivaten geladen en gelost. In de haven worden drijvende zuigers elevator genoemd. Bekend zijn vooral de drijvende graanelevatoren waarmee vooral in de 20e eeuw de lading vanuit de zeeschepen direct in de binnenvaartschepen werd overgeslagen. Na 1955 kwamen er steeds meer rijdende walelevatoren (pneumaten) in gebruik.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van Toen

Bioscoop Capitol-Nieuwe Binnenweg, 1954

Bioscoop Capitol (1931-1962) aan de Nieuwe Binnenweg 326, 1954.

Bioscoop Capitol ging op 1 november 1931 open op de Nieuwe Binnenweg 326 als opvolger van de Wester Bioscoop. De Wester Bioscoop werd in 1919 geopend met 1400 zitplaatsen, toen de grootste bioscoop in Nederland. Het bedrijf heeft bestaan tot 1962 – toen sloot het. In 1962 had de bioscoop 1241 zitplaatsen. De architect van het theater was Jac van Gelderen.

Het theater opende in 1911 onder de naam Weisbard-theater. Dit werd er geschreven in het NIW van die week:
Donderdagavond 30 Nov. had de opening plaats van het Weisbard-theater aan den Nieuwe Binnenweg.
Het gebouw, dat uitmunt door sierlijkheid, de schoone decors, het schitterend licht, waarbij een uitgelezen programma, maakte op de genoodigden een onuitwischbaren indruk. Men staat verbaasd, dat in betrekkelijk korten tijd er zoo schoon gebouw vervaardigd kon zijn. De openingsrede, uitgesproken door den heer Engelen, stelde ons in korte trekken in kennis met den bouw van dit theater, waarin hij alleen, die op Amerikaansche wijze voor de spoedige voltooiing hadden zorg gedragen, innigen dank bracht namens de Directie. Met was voornamelijk een hulde aan den architect, den heer Jac. van Gelderen, alsmede aan de verschillende firma’s voor het schoone geheel, dat hier verrezen was. Ook de directie en de stad Rotterdam weiiichte hij hiermede geluk. Alsnu ging men over tot het vertoonen van de Rotterdamsche Diergaarde in lichtbeelden, dat bewondering wekte bij het aanwezige publiek. Ook orkest en het optreden van verschillende artisten gaf blijk, dat de directeur zeer goed voor z|jn taak berekend is.

Veel sporen over dit Capitol zijn er niet. Er werden wel eens filmochtenden georganiseerd. Iets dat meer spectaculair was, was een inbraak op 1-2 september 1935. Vakkundig werd er ingebroken en uit de brandkast werd een bedrag van dfl. 5800,– gestolen, een kapitaal in die dagen. Een paar dagen later werden de daders al opgepakt, een 44-jarige kelner van het theater en een 22-jarig bloemist. Verder speurwerk wees echter uit dat zij het deel waren van een veel grotere bende.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van https://www.joodserfgoedrotterdam.nl/bioscoop-capitool/

Met medewerking van Rotterdam van toen

Linker Rottekade,1951

De Linker Rottekade bij de Jonker Fransstraat, gezien vanaf de Noorderbrug, 1951.

Deze kade heet naar het riviertje de Rotte, waaraan de stad Rotterdam zijn naam te danken heeft. De Rotte wordt in 1242 voor het eerst genoemd. Ze moet echter eeuwen oud zijn, want in een oorkonde uit 1028 is er sprake van een nederzetting ‘Rotta’.

De Rotte werd voor 1200 ter hoogte van Crooswijk voor het eerst afgedamd in het kader van de aanleg van een dijk vanwege de grote 12de-eeuwse overstromingen. De aanleg van Schielands Hoge Zeedijk meer naar het zuiden rond het midden van de 13de eeuw, betekende een tweede afdamming. In deze dam, het midden van de latere Hoogstraat, bevonden zich enkele uitwateringssluizen waardoor de (Binnen-)Rotte in verbinding bleef staan met de Maas.

De beide kaden langs de Rotte ten noorden van de oude stad ontvingen de namen Rechter en Linker Rottekade. Waar deze kaden door Hillegersberg en Terbregge lopen kregen ze na de annexatie de plaatsnamen als toevoegsel. De Rottebrug verbindt over de Rotte de Gordelweg met de Boezembocht. De Rottestraat ontving haar naam omdat ze op de Rotte uitloopt.

Deze straat draagt de naam van Jonker Frans van Brederode (1466-1490), die als aanvoerder van de Hoeken in 1488 Rotterdam tegen Maximiliaan van Oostenrijk wist te verdedigen. In de volksmond werd de straat wel Jonker Frankenstraat genoemd naar analogie van de vooroorlogse Lange en Korte Frankenstraat. Vroeger liep hier ter plaatse, van de Goudsesingel naar de Rubroekse molen, een pad dat vanwege haar lengte in de volksmond ‘het Gebed zonder end’ heette.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Beursplein, 1951

Gezicht op het Beursplein bij avond, 1951-1955.

Het Beursplein is vernoemd naar het nieuwe, in 1940 gereedgekomen, beursgebouw aan de Coolsingel, ontworpen door architect J.F. Staal. Voordien werd dit plein Spinhuisstraat genoemd. Tot 1942 bevond zich bij de Blaak een plein dat eveneens de naam Beursplein droeg.

HEMA (voorheen als acroniem van Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam) is een van oorsprong Nederlandse keten van warenhuizen in Britse handen. Er zijn vooral vestigingen in Nederland, maar ook in België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Engeland (sinds juni 2014) en de Verenigde Arabische Emiraten (sinds 2018). Het was tot juli 2007 onderdeel van Maxeda (waar ook Vroom & Dreesmann, Praxis en De Bijenkorf onder vielen), maar werd verkocht aan de Britse investeringsmaatschappij Lion Capital. Het warenhuis kenmerkt zich door het aanbod van producten voor dagelijks gebruik en een assortiment dat vrijwel geheel speciaal voor HEMA geproduceerd is.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van Toen

Station Delftsepoort-Proveniersplein, 1935

De achterzijde van het station Delftse Poort, met de toegangsbrug aan het Proveniersplein, 5 juli 1935.

Station Rotterdam Delftsche Poort was een spoorwegstation aan de Oude Lijn van Amsterdam naar Rotterdam. Het station lag ten oosten van het huidige station Rotterdam Centraal.

Het eerste station Delftsche Poort werd geopend in 1847 bij de voltooiing van de spoorlijn Amsterdam – Rotterdam. Het station werd ontworpen door Cornelis Outshoorn, een assistent van Frederik WillemConrad. Hij koos voor een neo-Tudorstijl met drie grote bogen over het spoor waar de stoomtrein onder door kon.

In 1868 werd besloten een spoorwegviaduct (het Luchtspoor) door de stad te bouwen voor de verbinding met Dordrecht. De ligging van het station Delftsche Poort bleek niet te combineren met het aan te leggen viaduct, waarna een nieuw station Delftsche Poort ten noordwesten van het oude station werd gebouwd. Dit station was ontworpen door K.H. van Brederode en werd opgeleverd in 1877. Het eerdere stationsgebouw werd omstreeks 1878 afgebroken.

Door het bombardement van 14 mei 1940 raakte het station Delftsche Poort ernstig beschadigd. Het station werd in 1957 vervangen door het Station Rotterdam CS, dat, behoudens op het stationsgebouw zelf, in de communicatie van de NS sinds 29 mei 2000 Rotterdam Centraal heette.

De foto komt uit de Collectie Koops en bevindt zich in het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Bergweg, 1932

De Bergweg ter hoogte van de Zwart Janstraat, 1932.

De Bergweg dankt zijn naam aan het voormalige dorp Hillegersberg, ook wel Den Berg genoemd, dat in 1941 door Rotterdam werd geannexeerd. De Bergweg heette vóór 1897 Oost-Blommersdijkschenweg. De Bergweg maakte deel uit van de oude 12de eeuwse zeedijk. De naam ‘Berchwech’ komt in 1387 voor het eerst voor. In de 19de eeuw treft men ook de naam Blommersdijksche Straatweg aan.

Het strenge bewind van de Spaanse koning Filips II als landsheer van de Nederlanden leidt tot een opstand, waarbij Willem van Oranje vanaf 1568 ook geuzen gebruikt. Rotterdam, en in ieder geval het stadsbestuur, is rond 1570 nog erg Spaansgezind en neemt ter beveiliging van haar handel en scheepvaart deel aan de bestrijding van de geuzen die op 1 april 1572 Brielle innemen en op 7 april ook Delfshaven.

Burgemeester Roos en de smid Swart Jan
Spaanse troepen trekken vervolgens naar Rotterdam om van daaruit Delfshaven te heroveren. Bij hun aankomst op 8 april gaat het echter mis: een beschonken menigte houdt de Spanjaarden bij de Oostpoort tegen, zodat zij de nacht buiten moeten doorbrengen. De volgende dag, 9 april, mogen de getergde Spanjaarden wel de stad in trekken, maar de intocht van soldaten in grote aantallen loopt uit op gewelddadige schermutselingen waarbij ongeveer veertig Rotterdammers de dood vinden. Onder de Rotterdammers die daarbij worden vermoord, bevinden zich de stadsbestuurder Jan Jacobsz. Roos en de smid ‘Swart Jan’, die als eerste sneuvelde bij de Oostpoort. Tegenwoordig herinneren de Burgemeester Roosstraat en de Zwartjanstraat in de wijk het Oude Noorden nog aan de Spaanse terreur.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen