De Grote Markt en het standbeeld van Erasmus. 1901

Paul Kruger maakt een rijtoer door de stad, 26-28 juni 1901. Op de foto rijdt Kruger bij de Grote Markt en het standbeeld van Erasmus.

Uit het Rotterdamsch Nieuwsblad van 27 juni 1901:
Donderdag 27 Juni 1901. Tweede Blad. President Kruger te Rotterdam.
Vandaag is president Kruger de gast van Rotterdam geweest. In een mooien zomerschen morgen heeft hij er zijn intocht gedaan, te midden van een werkelijk indrukwekkend huldebetoon van de zijde der bevolking. Langs den geheelen intochtsweg stonden menschen, dik de beide zijden der straten vullend, onophoudelijk juichend en wuivend, één lange weg van vaandels en telkens in het gejuich, onafgebroken, het Transvaalsche volkslied, gespeeld door de fanfarekorpsen. Een ontvangst niets minder geestdriftig dan die in 1882, wat de grijze balling, op het Stadhuis den burgemeester beantwoordend, dan ook hartelijk heeft erkend. Het bezoek had, uit den aard, een zuiver officieus karakter, officieel was alleen de ontvangst ten Raadhuize, waar het gemeentebestuur ex officio optrad.

De fotograaf is Willem Ganter en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Rotterdamsch Nieuwsblad. De kaart uit 1897 komt van rotterdamkaart.nl

Met medewerking van Rotterdam van toen

Veerdienst heen en weer Willemsplein-Prinsenhoofd op de Nieuwe Maas, 1908

Uit het Rotterdamsch Nieuwsblad van 4 juli 1901:
Naar wij vernemen zal Zondag a. s. de dienst aanvangen van de veerbootjes der reederij in gemeente-exploitatie „Heen en Weer”, van het Willemsplein naar de Wilhelminakade, via het Prinsenhoofd. Ten behoeve van dezen veerdienst zijn bij de aanlegplaatsen der bootjes contrólehuisjes geplaatst. Op denzelfden dag zal de dienst worden geopend op de langs de Prins-Hendrikkade Wz. verlengde tramlijn: Centraal Station— Beursplein—Van der Takstraat—Prinsenhoofd. Het materiaal op deze lijn wordt alsdan met twee tram wagens vermeerderd.

De Willemskade werd in 1847 aangelegd op slikken in het zogenaamde Tweede Nieuwewerk. De erven aldaar werden in 1848 uitgegeven. Kade en plein heetten oorspronkelijk, volgens besluit B&W 3 mei 1850, Westerkade en Westerplein. Naar aanleiding van het bezoek van Koning Willem III op 28 juli 1851, werden de namen gewijzigd.

De fotograaf is P.M. Vijverberg en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Rotterdamsch Nieuwsblad en uit het Stadsarchief Rotterdam. De kaart uit 1936 komt van rotterdamkaart.nl

Met medewerking van Rotterdam van toen

De Waterloostraat,1950

 

Deze straat werd aangelegd in 1865, toen het halve eeuwfeest van de slag bij Waterloo werd gevierd. In juni van dat jaar wordt de naam voor het eerst vermeld. Ze is door de bouwondernemer gegeven.

De Slag bij Waterloo was een veldslag bij Waterloo, een plaatsje destijds gelegen in de Zuidelijke Nederlanden, tegenwoordig in België. Napoleon Bonaparte werd hier op 18 juni 1815 definitief verslagen door een coalitie van enerzijds Britse, Nederlandse en Hannoverse eenheden onder opperbevel van de hertog van Wellington en anderzijds een Pruisisch leger onder commando van maarschalk Gebhard Leberecht von Blücher. De 19e-eeuwse Britse historicus Edward Creasy rekende de Slag bij Waterloo onder de vijftien meest beslissende veldslagen in de wereldgeschiedenis.

Na in 1814 verbannen te zijn naar Elba, keerde Napoleon in maart 1815 naar Frankrijk terug. Hij installeerde zich daar opnieuw als keizer van Frankrijk. Zijn oude vijanden konden dat niet aanvaarden en vormden de Zevende Coalitie om hem weer te verjagen. Engeland en Pruisen trokken grote legers samen in de zuidelijke Nederlanden om Frankrijk op 1 juli 1815 binnen te vallen. Napoleon besloot ze voor te zijn en trok op 14 juni de grens van het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden over bij Charleroi. De beslissende slag vond plaats bij Waterloo.

De foto is gemaakt door de Fototechnische Dienst Rotterdam en komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Tramtunnel onder Boulevard Zuid (Beijerlandselaan-Groene Hilledijk), 1969

Opening voor genodigden van de tramtunnel onder Boulevard Zuid (Beijerlandselaan-Groene Hilledijk), 1-2 april 1969.

Uit de Tijd van 2 april 1969:
Van onze verslaggever ROTTERDAM, 2 april — Voor ruim vijf miljoen gulden is gisteren het traject van de Rotterdamse tramlijnen 2 en 12 een stap dichter bij het ideaal van de RET gekomen: een volkomen kruisingvrye trambaan. In drie jaar tijd is onder de drukke kruising Hillevliet-Randweg-Groene Hilledijk-Beijerlandselaan de tramtunnel Hillevliet aangelegd, waardoor van het totale traject van de tramlijn van bijna tien kilometer nu 77 procent volkomen kruisingvrij is. De tramlyn kan nu een vergelijking met die van de onlangs geopende lijn 5 doorstaan, want deze is voor tachtig procent kruisingvrij.

„Het is nog maar het minimum van het minumumprogramma voor deze lijn”, aldus de wethouder van openbare nutsbedrijven, de heer H. W. Jettinghoff, „maar het gaat de goede kant op.” Met opzet is in 1964 besloten eerst deze tramtunnel aan te leggen, omdat de nu vermeden kruising een van de drukste is in het gehele tracé. Mede hierdoor heeft de bouw ook betrekkelijk lang geduurd: ongeveer twee en een half jaar voor de tunnel en nog eens een jaar voor de keermuren die langs de Randweg gebouwd moesten worden om ruimte te scheppen voor de trambaan, zonder de waterloop aan te tasten. Tijdens de bouw van het project moest het verkeer op het kruispunt zonder al te veel hinder normaal doorgaan. Daarom zijn eerst op een werkeiland in het hart van de kruising de centrale tunneldelen gebouwd en leidde het verkeer hier omheen. Pas daarna kon met de aansluitende delen worden begonnen.

Met gepaste trots spreekt de RET over het tramstation Hillevliet en niet over een tramhalte. De stopplaats heeft inderdaad de allure van een station en doet sterk denken aan de metrostations, zowel door de architectuur als door de wijze waarop de rails — evenals op het viaduct van lijn 5 — direct op het beton zijn verankerd. Bij de bouw van dit tramstation is overigens zoals bij de hele aanleg van het tracé van lijn 2, rekening gehouden met een toekomstige aanschaf van breder trammateriaal, 2,60 meter in plaats van 2,30 meter breedte.

Bij de opening van de nieuwe tramtunnel is gisteren afgeweken van de traditie, die wil dat eerst genodigden het tracé bezichtigen waarna dan pas het publiek gebruik kan maken van de nieuwe baan. Ditmaal was het omgedraaid. Bij het ingaan van de dienst kon het publiek gistermorgen al direct de nieuwe tunnel en het station op hun verdiensten beoordelen. Daarna reden om tien uur de feesttrams met genodigden en de winkeliersvereniging Boulevard Zuid met. bloemen opgesierd, naar het tramstation Hillevliet.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uuit de Tijd van 2 april 1969

Met medewerking van Rotterdam van toen

De Mosterdsteeg, 1908

De Mosterdsteeg, 1908. Deze steeg liep van de Zandstraat naar de Westewagenstraat, ten zuiden van de Raamstraat.

Deze steeg dankt haar naam aan Jacques Thomasz Mostertman, die hier in 1606 een huis bezat. In 1620 komt zij voor als Mosterdsteeg. In 1612 en ook nog later wordt deze steeg genoemd ‘gemeene steeg of steeg van Maerten Regenboog’ naar de toenmalige eigenaar. Deze steeg liep van de Zandstraat naar de Westewagenstraat ten zuiden van de Raamstraat. Bij besluit B. 30 juni 1942 werd de naam ingetrokken.

De Zandstraat droeg eerst de naam Roodezandstraat, daar ze werd aangelegd op het terrein van het oude ambacht ‘het Roodezand’ en uitkwam op de straat, die later als ‘Ro(o)dezand’ bekend werd. De voorloorlogse Zandstraat liep van de Raamstraat naar de Leeuwenstraat.

De fotograaf is Henri Berssenbrugge en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerrking van Rotterdam van toen

De Vierwindenstraat, 1937

De Vierwindenstraat met op de achtergrond de Westewagenstraat, 12 mei 1937.

Deze straat heette naar het huis ‘de Vier Winden’ of ‘de Vier blasende Winden’, op de hoek van de Westewagenstraat en deze straat. Zij liep van de Westewagenstraat naar het Rodezand. De straat kwam in de 16de eeuw ook voor als Susterenstraat naar het Sint Agathaklooster of Witte Zusterhuis, over het terrein waarvan de straat is aangelegd. Ten noorden van het kloostercomplex was een huis als weeshuis ingericht. In 1579 kochten de weeshuismeesters naast het weeshuis een huis en erf aan om op deze plaats een straat aan te leggen. Vanwege de ligging werd de straat ook wel Nieuwe Weeststraat genoemd. Sinds het laatste deel van de 16de eeuw kwam ze ook voor onder de naam Wingerdstraat. Deze naam, misschien wel de oudste, zal waarschijnlijk zijn ontleend aan een huis ‘de Wingerd’ dat in de Westewagenstraat stond. In 1519 wordt in de Westewagenstraat een ‘Neeltgen in de Wingaert’ vermeld. Omstreeks het midden van de 17de eeuw is de naam Vierwindenstraat in gebruik geraakt. De naam Wingerdstraat bleef daarnaast echter nog lang bestaan.

De Westewagenstraat komt al voor in 1363, evenals de Wagenbrug aldaar op het Westeinde. Later wordt ze ook Delftsche Wagenstraat genoemd, omdat ze de ‘rijweg’ was naar Delft. Hier hadden zich wagenverhuurders gevestigd, voer het wagenveer af en konden boeren en buitenlui , die de Delftsepoort waren binnengetreden , hun paarden stallen. Ook wagenmakers en hoefsmeden oefenden daar hun bedrijf uit.

De foto is gemaakt door de Fototechnische Dienst Rotterdam en komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Gezicht in de Diergaardelaan met links de Stationsweg, 1930

Gezicht in de Diergaardelaan met links de Stationsweg, 1930. Op de achtergrond de Delftse Poort.

De Diergaardelaan dankte haar naam aan de in 1857 opgerichte Rotterdamsche Diergaarde. De Diergaardekade heette in 1858 Westerkade bij de Kruiskade, later Smalle Westerkade. De Diergaardelaan heette destijds Papagaaienlaan, een naam die geen verklaring behoeft. Bij besluit B&W 28 januari 1949 werd de naam 2de Diergaardestraat ingetrokken. Bij besluit B&W 13 september 1949 werden de namen Diergaardekade en Diergaardelaan ingetrokken. Bij besluit B&W 21 december 1954 werd de naam 1ste Diergaardestraat ingetrokken. Bij besluit B&W 6 mei 1955 werd de naam Diergaardebrug ingetrokken.

Deze Stationsweg liep van de Diergaardelaan naar het Stationsplein en moet dus niet worden verward met de Stationsweg die van het Centraal Station naar Station Hofplein liep. Het betreft hier het Centraal Station (later Station Delftse Poort) van de Hollandsche IJzeren Spoorweg Maatschappij, dat in 1877 werd gebouwd. Het station werd tijdens het bombardement in mei 1940 gedeeltelijk verwoest. In 1957 werd het vervangen door een nieuw Centraal Station, dat iets westelijker werd gebouwd. Bij besluit B&W 15 januari 1952 werd de naam ingetrokken.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

De Persoonsdam met de veilinghallen, 1976

De Persoonsdam op nr. 16 met de veilinghallen, 30 juni 1976. Voorheen het bureau A.P.T. van de Koninklijke Landmacht.

Uit het Vrije Volk van 18 juni 1976:
Defensie gaat weg van Persoonsdam
(Van een onzer verslaggevers)
Rotterdam – De defensieopslagplaatsen in de voormalige veilinghallen op de Persoonsdam in de wijk Feijenoord worden hoogstwaarschijnlijk ontruimd. Het gemeentebestuur heeft, nieuwe ruimte aan defensie aangeboden op het industrieterrein in Hoogvliet.

B. en W. delen dit mede aan de gemeenteraad. Februari vorig jaar sprak de raad, door de aanneming van een motie van het PvdA-raadslid Bakema, de wens tot ontruiming van de opslagplaatsen uit. Op deze plaats zouden voor Feyenoord bedoelde centrumvoorzieningen moeten komen.
Het college acht de motie Bakema uitgevoerd, nu de onderhandelingen met defensie op gang zijn gebracht.

Deze straatnam is ontleend aan Claes Jeremiasz. Persoons (+1692) en zijn zoon Johannes Persoons (+1692). Zij volgden elkaar van 1660 tot 1692 op als architect van Rotterdam. De eerste was stadsarchitect en is bekend geworden door het recht zetten van de Laurenstoren en de bouw van de Oosterkerk aan de Hoogstraat. Met het graven van de Persoonshaven werd pas in 1901 een begin gemaakt.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en via delpher.nl uit het Vrije Volk.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Olympische aanbiedingen op de Meent, 1976

De Meent kan men identificeren met de in 1385 genoemde ‘der Stede wech’ en met de ‘Poortweg’, waarvan in 1404 sprake is. De naam Meent als straatnaam treft men niet aan vóór de tweede helft van de 16de eeuw. Aangenomen kan worden dat aan deze straatnaam de betekenis ‘gemeene weide’ ten grondslag lag. Dit blijkt onder meer uit een keur op de twee jaarmarkten uit de eerste helft van de 15de eeuw. De paardenmarkt moest toen gehouden worden ‘in de Lombaertstrate upte meente neffens de capelle ende aldaer omtrent’. In 1531 en later komt ‘Beestenmarkt’ voor, daarna ‘Varckenmart’, ‘Meent ende Varckenmarct’ of ‘Meent bij de Varckenmarct’.

Oorspronkelijk liep de Meent van de Botersloot naar de Oppert. Ten behoeve van het toenemende verkeer werd een plan ingediend voor de aanleg van een brede straat door de oude stad, die een verbinding tussen Coolsingel en Goudsesingel zou vormen. De Heerenstraat en de Meent zouden worden verbreed en in westelijke richting worden doorgebroken. Op 19 juni 1913 aanvaardde de raad het doorbraakplan. Toen in mei 1940 de oorlog uitbrak was de nieuwe Meent voor het grootste gedeelte voltooid. In de volksmond heeft de Meent enige tijd de Doorbraak geheten.

De huidige Meent ligt op dezelfde plaats als de vooroorlogse straat van die naam. Alleen het noordelijke gedeelte tussen de Botersloot en de Goudsesingel, de vroegere Heerenstraat, heeft een iets andere loop gekregen.

De fotograaf is Lex de Herder en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Eudokiaziekenhuis Bergweg, 1963

Nieuwbouw van het Eudokiaziekenhuis gezien vanaf de Bergsingel, 1-5 mei 1963.

Eudokia is de naam van een voormalig christelijk ziekenhuis aan de Bergweg te Rotterdam. Sinds 1991 bestaat het, na de fusie met het gemeentelijke Bergwegziekenhuis als IJsselland Ziekenhuis in Capelle aan den IJssel.

Het ziekenhuis werd opgericht door de diaconie van de Gereformeerde Kerk van Rotterdam als rechtstreeks gevolg van een meer actieve en veranderende rol van de diaconie. In 1889 stichtten de gereformeerden een verpleeghuis voor chronisch zieken, Eudokia, en daarmee was het eerste gereformeerde ziekenhuis in Nederland een feit. Aan de wieg van Eudokia staat W. van den Bergh, eerst dominee in de Nederlandse Hervormde Kerk, in 1886 meegegaan met de Doleantie. In 1890 stierf hij; hij heeft Eudokia niet meer meegemaakt.

Tijdens provinciale diaconale conferenties in 1888 werd besloten tot de instelling van een gesticht voor ongeneeslijke zieken. Een commissie heeft de mogelijkheid daarvoor onderzocht; in 1889 kon zij een rapport aanbieden. De oprichtingskosten werden daarin geraamd op 1000 gulden en de jaarlijkse kosten begroot op zo’n 2500. Deze onkosten zouden gedekt moeten worden door collectes in de kerken en door het heffen van verpleeggelden, gesteld op vier gulden per persoon per week.

Het probleem was de huisvesting. Uiteindelijk kon de villa Welbehagen, later Eudokia genoemd, gehuurd worden. Op 18 juli 1890 vond de officiële opening plaats.

De omzetting van de naam Welbehagen in het Griekse Eudokia was meer dan alleen een vertaling, zoals bleek uit het voorstel van ds. F. Lion Cachet:

Nomen, omen; de naam, een profetie, ‘Eudokia’ (Welbehagen) zou zulk een welluidende gepaste naam zijn voor deze Stichting der Barmhartigheid. De naam Eudokia was een program, dat uitdrukking gaf aan wat men als achtergrond zag van het verpleegtehuis, daarbij denkend aan de engelenzang uit Lucas 2: ‘Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde, in de mensen een welbehagen.

Zo werd Welbehagen Eudokia, al zou het nog een jaar duren voordat de naam Eudokia in de officiële stukken gebruikt werd.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen