Welkom op Hertogjans Place

De site met muziek en webchat.
En natuurlijk het blog Rotterdam Oud & Nieuw.
Mocht je verhalen hebben mail me mijn email is janelburg@hotmail.nl .
Graag bestaande verhalen met foto’s.
Ik ben Dj bij een online radio station dus er zullen soms advertenties van het radio station staan, de  radio, webchat kan je vinden boven aan de site.
De meeste artikelen zijn met medewerking van Rotterdam van toen

Veel lees en eventueel luister en chat plezier.

Vriendelijke groet Jan

 

De Coolsingel met links het Calandmonument, 1926

De Coolsingel met links het Calandmonument en winkelgalerij de Passage, rechts de Boijmansstraat, 1926-1930.

Het ambacht Cool komt al voor omstreeks 1280. In 1596 kocht de stad de ambachtsheerlijkheid Cool, Blommersdijk en Beukelsdijk van Jonkheer Jacob van Almonde. Bij Koninklijk Besluit van 20 september 1809 werd het ambacht Beukelsdijk, Oost- en West-Blommersdijk, genaamd Cool, tot een zelfstandige gemeente verheven. In 1811 werd Cool door Rotterdam geannexeerd. Naast het ambacht had men ook nog de polder Cool. Deze lag tussen de Rotterdamse en Delfshavense Schie. Deze werd in 1925 opgeheven. Een gedeelte van het grondgebied van Cool was reeds in 1358 bij de stad getrokken na de vergunning van hertog Aelbrecht van Beieren om grachten om de stad te graven en het stadsgebied te vergroten met het Rodezand in het ambacht Cool. De Coolvest scheidde voortaan stad en ambacht. In 1480 is er al sprake van de singel tegenover de vest achter Bulgersteyn, later Coolsingel genoemd. De singel is in verband met de aanleg van een brede verkeersweg in de jaren 1913-1922 geheel gedempt. De naam Coolvest is daardoor verdwenen.

De Passage (1879-1940) in Rotterdam was een overdekte winkelgalerij tussen de Coolvest en de Korte Hoogstraat. De Passage werd in 1879 in gebruik genomen naar ontwerp van J.C. van Wijk. Bij de opening in 1879 bestond de Passage uit twee niveaus. In de benedenverdieping zat echter te weinig ‘loop’. Sinds 1905 was hier een badinrichting gevestigd, die onder meer door de mariniers van het Oostplein werd bezocht.

In 1882 was de Passage het eerste gebouw in Rotterdam dat elektrisch werd verlicht. De Passage werd in mei 1940 tijdens het bombardement op Rotterdam verwoest. Tegenwoordig bevindt zich op deze plek het kledingbedrijf C&A.

De foto komt uit de fotocollectie van het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Antwerpse Hoofd, 1938

Gezicht op de Nieuwe Maas met het Antwerpse Hoofd, 1938.

De Nieuwe Maas is de rivier waaraan de steden Rotterdam, Schiedam en Vlaardingen zijn gelegen. De rivier ontstaat ter hoogte van Slikkerveer uit de samenvloeiing van de Lek en de Noord en eindigt 24 kilometer westelijker bij Vlaardingen, vanwaar zij samengaat met de Oude Maas en via het Scheur en ten slotte vanaf de Maeslantkering via de Nieuwe Waterweg verder naar de Noordzee stroomt. De voornaamste zijrivier is de Hollandse IJssel die zich 4 kilometer van het begin, ter hoogte van Kralingseveer, bij de Nieuwe Maas voegt. Westelijker zijn er de Rotte en de Schie.

Rederij H. Braakman & Co onderhield vanaf deze kade met de zogeheten telegraafboten een dagelijkse dienst voor passagiers en goederen op Antwerpen. Het Antwerpse Hoofd stond in de volksmond ook wel bekend als de Punt van Braakman.

De fotograaf is Adrianus Langejan en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Schiebroekselaan, 1958

Een autohandel op de Schiebroekselaan met verderop links de Koningsveldestraat, juli 1958.

Deze laan is vernoemd naar het stadsdeel Schiebroek. Schiebroek was oorspronkelijk een ambachtsheerlijkheid die reeds in het begin van de 14de eeuw bestond. Ze kwam in die tijd voor onder de naam Broek (moerasland). Later sprak men over Schiebroek vanwege haar ligging in Schieland. De heerlijkheid bestond uit een tussen 1772 en 1779 drooggemaakte polder en een woonbuurtje bij de Kleiweg. In 1941 werd Schiebroek door Rotterdam geannexeerd. Met uitzondering van de Schiebroekselaan en -straat liggen de bovengenoemde straten enz. in en bij de voormalige buurt. Het Schiebroeksepark is het recreatiegebied, dat ten noordoosten van de ‘tuinstad’ ligt. De Schiebroekse Ringvaart is het water dat ten tijde van de inpoldering van het moerasgebied in de 18de eeuw is gegraven. Van deze vaart bestaat alleen het gedeelte langs Ringdijk en Erasmussingel nog. Voor 1983 heette deze alleen Ringvaart.

De Koningsveldestraat is vernoemd naar Koningsveld of Koningsvelde, een klooster ten zuiden van Delft, omstreeks 1255 na het sneuvelen van graaf Willem II, rooms-koning, gesticht en verwoest in 1572.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

De verlaten fabriek van de firma C. Jamin, augustus 1958

In 1870 opende Cornelis Jamin (1850-1907) een chocolateriewinkel in Rotterdam. De zaak liep goed en hij kon uitbreiden. In 1880 begon hij suikerwerkfabrieken aan het Rodezand en aan de Crooswijksekade, en in 1883 opende de eerste Jamin-winkel. Toen Cornelis Jamin in 1907 overleed, waren er in en om Rotterdam 50 Jamin-winkels.

De vier zonen van Cornelis Jamin, Cornelis jr., Louis, Pierre en Harry zetten het bedrijf van hun vader voort. In 1918 telde het bedrijf 100 winkels. Midden jaren twintig waren er 135 winkelfilialen, tien jaar later was het aantal meer dan verdubbeld tot rond de 300. In de jaren vijftig en zestig groeide het aantal Jamin-winkels tot boven de 600. De Jamin-fabriek verhuisde in 1957 van Rotterdam naar Oosterhout. Het bedrijf raakte later in de problemen, door de grote concurrentie van de supermarkten, die een toenemend marktaandeel verkregen en waarbij de formule bestond uit zelfbediening door de klant.

De starheid binnen het bedrijf door de leiding Eef Jamin, een zoon van Louis, voorkwam eveneens een verdere aanpassing van de veranderende markt. Na zijn pensioen volgde pas in 1981 de benoeming van een nieuwe president-directeur. Deze kon niet voorkomen, dat de verliezen steeds verder opliepen. Een ingrijpende sanering, waarbij 200 winkels werden afgestoten, kon niet meer voorkomen dat Jamin in 1985 uiteindelijk failliet ging. De bedrijfsnaam C.Jamin werd voor het symbolische bedrag van één gulden verkocht. Winkels en fabrieken werden gesplitst en afzonderlijk voortgezet. Van het personeel werd ongeveer een derde ontslagen. Onder de naam Jamin gingen de winkels verder of keerden eerder gesloten winkels terug. Na enkele overnames en ingrijpende reorganisaties in de jaren 80 van de 20e eeuw werd een nieuwe winkelformule ingevoerd: de Verwenwinkel (1988) met veel zelfschepsnoep, -drop en -koekjes en voorverpakte zoetwaren, maar ook inkoop van producten, dat voorheen niet mocht, verbreedde het assortiment.

Ahold was eigenaar van 1993 tot 2008, waarna een groep investeerders de onderneming heeft overgenomen onder de naam 2Buy Jamin BV. In 2010 nam Hermans Retail Europe BV een meerderheidsbelang in 2Buy Jamin BV. Tot 1 september 2011 werd Jamin geleid door Anita Wetterhahn-Reijnen, die vóór Jamin jarenlang commercieel directeur bij Jan Linders Supermarkten was. In 2012 zijn de aandelen van 2Buy Jamin BV die door Hermans Retail Europe BV gehouden werden, ondergebracht bij Hermans Investments BV. In 2015 zijn deze aandelen ondergebracht bij Take Share Holding BV. Aan het hoofd van deze groep staat Soulmates Holding B.V.

De fotograaf is Frans van Dijk en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Zwaerdecroonstraat met op de achtergrond de Nieuwe Kerk, 1958

Panden aan de noordzijde van de Zwaerdecroonstraat met op de achtergrond de Nieuwe Kerk, januari-februari 1958.

Hendrik Zwaerdecroon, ca.1594-1656, rector van de Latijnse School van 1634 – 1651, en Bernard Zwaerdecroon, 1617-1654, schilder te Utrecht, neef en schoonzoon van eerstgenoemde.

De Nieuwe Kerk werd gebouwd als nieuwe Nederlands Hervormde kerk van Delfshaven, vermoedelijk ter vervanging van een te klein geworden voorganger. Inwijding 23 juni 1903. Zaalkerk in de vorm van een Grieks kruis, inwendig voorzien van galerijen. Vierkante toren met helmdak links naast de voorgevel. Forse rondboogvensters in voor- en zijgevels, voorzien van bakstenen traceringen. Karakteristiek werk in het oeuvre van B. Hooijkaas en M. Brinkman, gebouwd onder invloed van de stilistische vernieuwing in de protestantse kerkbouw van omstreeks 1900 in de geest van het rationalisme.

Als gevolg van teruglopend kerkbezoek buiten gebruik gesteld in 1974 en in het jaar daarna gesloopt.

De fotograaf is Frans van Dijk en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt uit het Stadsarchief Rotterdam en van reliwiki.nl https://reliwiki.nl/…/Rotterdam,_s-_Gravendijkwal_134_-_Nie…

Met medewerking van Rotterdam van toen

Zicht op het Kleinpolderplein, 1966

Zicht op het Kleinpolderplein net vooraf aan de grote uitbreiding ervan, 25 juli 1966. Links op de voorgrond een Fina benzinestation.

Het Kleinpolderplein is een verkeersknooppunt in het noorden van Rotterdam. Het vormt de aansluiting tussen de A13 in noordelijke en zuidelijke richting en de A20 in oostelijke en westelijke richting. Het is een voorbeeld van een onvolledig knooppunt; voor sommige verbindingen tussen de snelwegen dient kort de snelweg verlaten te worden en gebruikgemaakt te worden van het verkeersplein. Het knooppunt is verweven met afslag 13 Overschie.

Rijksweg 13 van Delft naar Overschie is in 1933 geopend. De rijksweg eindigde bij een smalle ophaalbrug over het Schie-Schiekanaal. In de jaren vijftig is ten noorden van dit kanaal een rotonde aangelegd voor de ontsluiting van de nieuwe wijken Kleinpolder-West en Kleinpolder-Oost in Overschie. Tevens werden twee vaste bruggen over het Schie-Schiekanaal gebouwd voor aansluiting op de Tunneltraverse (het Stadhoudersviaduct). In 1958 kreeg het Kleinpolderplein zijn huidige naam.

De aanleg van de A20, aan het eind van de jaren zestig, maakte de aanleg van een nieuw knooppunt van autosnelwegen noodzakelijk. In 1970 werd de A20 ten westen van het Kleinpolderplein aangesloten, in 1972 de A20 in oostelijke richting. Daarmee werd het knooppunt Kleinpolderplein in zijn huidige vorm voltooid.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Kampeerders op de stadscamping aan de Kanaalweg, 1958

Uit het Vrije Volk van 4 april 1958.

Kampvader Allewijn opent morgen de poorten van het Rotterdamse kampeerterrein aan de Kanaalweg, maar meer dan een symbolisch gebaar is dat niet, want hij heeft zijn eerste gasten, drie Nieuw-Zeelandse trekkers, van de week al begroet en vanavond verwacht hij een grote groep jonge Duitsers, die met scooters ons land komen bezoeken. Maar goed, officieel gaat het kampeerterrein, naar internationaal gebruik Camping genaamd, morgen open

De verwachtingen zijn hoog gespannen: vorig ; jaar, een verregend zomerseizoen, werd de Camping door meer dan twaalfduizend gasten bezocht. Die duizenden vakantiegangers uit vrijwel alle vrije landen van de wereld onderstreepten nog eens het belang van een goed kampeerterrein. Rotterdam is lang weifelmoedig geweest. Het kampeerterrein was een stiefkind, dat blijkbaar nergens gewenst was, maar nu zien we aanwijzingen, dat de Camping zijn plaats gevonden heeft en het is een goede plaats. Er schijnen nog wel plannen te bestaan om het kampeerterrein te verplaatsen, maar wij hopen dat het plannen blijven, want het is nu goed gesitueerd: aan grote verkeerswegen, aardig in het groen en met goede verbinding met de binnenstad. Het is belangrijk, dat deze voorziening voor een groeiend onderdeel van het sociaal toerisme een vaste plaats heeft, want dat betekent, dat de kampeerder weet waar hij in onze stad aan toe is. Mondreclame is belangrijk.

Officieel staat het dus nog niet volkomen vast, dat de Camping aan de Kanaalweg zal blijven, maar de verzorging van het. terrein wekt de indruk, dat men een blijvende vestiging heeft aanvaard. Verfje etc. De veertig cabines (met tachtig bedden!) zijn fris opgeschilderd, de wegen werden verharden de kampeerstroken kregen afscheidingen door beplantingen. Ook zijn er langs de paden boompjes geplant. De sanitaire afdeling kreeg eveneens een goede beurt, al blijven wij van oordeel, dat een installatie voor warm water een gebiedende eis is in ons kille klimaat. Een warme douche is niet te versmaden.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt via delpher.nl uit het Vrije Volk van 4 april 1958.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Golfclub en golfbaan Kralingen, 1953

Golfclub en golfbaan Kralingen.

Rotterdam voltooit rond 1930 de Waalhaven, de grootste gegraven haven ter wereld. De vrijgekomen grond dient om het drassige gebied naast de Kralingse Plas op te hogen en er een bos te planten als recreatiegebied voor het toenemende aantal Rotterdammmers. Aan de rand van het Kralingse Bos komt Nederlands negende golfbaan.

Een rij bomen aan de oostzijde bakent de stadsgrens af; daarachter loopt de spoorlijn van het Maasstation (bij het huidige Havenziekenhuis) naar Gouda. Achter deze spoorlijn zijn er alleen sloten, kassen, tuinderijen, weilanden, koeien en enkele boerderijen. Op 15 december 1932 werd de oprichtingsvergadering gehouden in de Bovenzaal van de “Groote Sociëteit Amicitia” te Rotterdam. De belangrijkste initiatiefnemers waren de heren Mr A. Dirkzwager, E. Chabot, A Goossens, C. Kolff en Mr J.J. Krantz. Zij waren ook degenen die het eerste Bestuur vormden onder het voorzitterschap van Mr Dirkzwager. Na enige gesprekken met de Directie der Staatsspoorwegen te Utrecht bleek, dat deze bereid was het terrein “gelegen tusschen het Kralingen Hout en de Ceintuurbaan te Rotterdam, aan de op te richten Vereeniging te verhuren voor een termijn van 20 jaren tegen een jaarlijkschen huurprijs van fl. 1.000,-“. De Vereeniging ‘De Rotterdamsche Golfclub’ werd kort daarna opgericht. Tijdens de Algemeene Vergadering van 27 maart 1933 wordt het Bestuur gemachtigd ‘tot den bouw van het Clubhuis, volgens door hetzelfde goed te keuren plannen, over te gaan’. Met de bouw van het clubhuis werd in juli begonnen. Het ontwerp is van Brinkman & Van der Vlugt en de aannemer is Gebr. van der Merwe uit Dordrecht. In september 1933 is het clubhuis klaar en wordt vervolgens op 1 oktober van dat jaar door burgemeester Drooglever Fortuyn geopend.

In april 1945 werd het clubhuis bezet en werden er palen in de golfbaan geslagen om zodoende landingen door de geallieerden te verhinderen. Na de bevrijding moesten deze palen uit de baan worden gehaald om weer te kunnen spelen. Na rijp beraad en lang overleg werd besloten de palen voor de ene helft aan een Rooms-Katholieke instelling te geven om op te stoken en de andere helft aan een Protestantse.

De huidige golfbaan in Kralingen werd in het begin van de dertiger jaren aangelegd door H. Copijnen & Zoonen. In 1962 werd na opheffing van de spoorlijn de huidige Boszoom aangelegd en moeten verschillende holes worden verplaatst of opnieuw worden ingericht. Het architectenbureau C.K. Cotton werd daarbij ingeschakeld. Zo werd de fairway van de 1e hole aangepast en kwam er een nieuw green, de tees en green van de 2de hole worden gewijzigd en hole 5 wordt ingekort met een provisorische, tijdelijke green. In 1968 werd het terrein achter de 5de green onteigend en in 1976 wordt de dwarssloot op hole 5 gegraven.

De foto’s en informatie over de Golfbaan Kralingen komen uit de archieven van Golfclub en Golfbaan Kralingen.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Gezicht in de Dordtselaan ter hoogte van de Mijnsherenlaan, 1935

Gezicht in de Dordtselaan ter hoogte van de Mijnsherenlaan, 1935.

De Dordtselaan loopt in de richting van de stad Dordrecht. De Dordtsestraatweg is de oude Charloisse Zeedijk, de noordoostelijke grens van de voormalige polder Charlois. Ze stond vroeger bekend onder de naam Oudeweg. De weg is onder keizer Napoleon bestraat. Vanwege deze betere bestrating heette hij ook wel Koninklijke Straatweg. In 1960 ontving het gedeelte van de Dordtsestraatweg, dat door de wijk Lombardijen loopt, de namen Spinozaweg en Pascalweg. De loop van dit gedeelte van de weg werd enigszins gewijzigd.

De Mijnsheerenlaan heet naar het dorp Mijnsheerenland in de Hoeksche Waard.

De foto is gemaakt door de Fototechnische Dienst Rotterdam en komt uit de collectie Topografie van het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Sloop van de Sint-Ignatiuskerk aan de Westzeedijk, 1968

Tijdens de sloop van de Sint-Ignatiuskerk wordt een torentje naar beneden getrokken, 16 februari 1968.

De Sint-Ignatiuskerk, van 1956 tot de sloop in 1968 de Sint-Laurentius en Ignatiuskathedraal, tevens bekend als de Westzeedijkkerk, was een rooms-katholieke kerk aan de Westzeedijk 90 in Rotterdam.

De Ignatiuskerk werd in 1891 gebouwd als parochiekerk voor de rooms-katholieke gemeenschap in het Scheepvaartkwartier en het zuidelijke stadscentrum. Architect Nicolaas Molenaar sr. ontwierp een driebeukige kruiskerk in neogotische stijl. De toren stond aan de linkervoorzijde van de kerk en bestond uit drie vierkante geledingen, met daarbovenop een opengewerkte achtkantige lantaarn met naaldspits. Het schip had drie traveeën en twee transepten. Na de eerste travee met de toren kwam het eerste transept, gevolgd door twee traveeën, het kruisingstransept en de travee van het priesterkoor, dat werd afgesloten met een zevenzijdige apsis. In de kerk stond een orgel dat in 1863 was gebouwd door de firma Loret & Vermeersch en in 1905 door Michaël Maarschalkerweerd van een nieuw front was voorzien.

De Ignatiuskerk overleefde het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940. Bij de stichting van het bisdom Rotterdam op 2 februari 1956 werd de Ignatiuskerk tot kathedraal verheven. Bij deze gelegenheid werd de kerk ook gewijd aan Sint-Laurentius, de patroonheilige van Rotterdam. Begin 1967 werd de kathedraal gesloten en werd de Elisabethkerk de nieuwe kathedraal van Rotterdam. De Eendrachtskerk aan de Eendrachtstraat werd de nieuwe parochiekerk voor deze wijk. Het beeld van Maria van de Wijnhaven werd in deze kerk geplaatst. Het uurwerk werd overgebracht naar de Heilig-Hartkerk in Schiedam. Het orgel werd verkocht aan de Sint-Augustinuskerk in Geleen.

De Sint-Laurentius en Ignatiuskathedraal werd in 1968 afgebroken. Op deze plaats kwam een kantoorgebouw, dat in 2018 is getransformeerd in een woongebouw met circa 200 appartementen.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen