Welkom op Hertogjans Place

De site met muziek en webchat.
En natuurlijk het blog Rotterdam Oud & Nieuw.
Mocht je verhalen hebben mail me mijn email is janelburg@hotmail.nl .
Graag bestaande verhalen met foto’s.
Ik ben Dj bij een online radio station dus er zullen soms advertenties van het radio station staan, de  radio, webchat kan je vinden boven aan de site.
De meeste artikelen zijn met medewerking van Rotterdam van toen

Veel lees en eventueel luister en chat plezier.

Vriendelijke groet Jan

 

Keizerstraat 1938

De Keizerstraat, gezien uit het noorden, 1938. Rechts het winkelpand van Gebroeders Haagen op nummer 27 aan de westzijde, links kapsalon Maison Sluys, het café van Rasmussen en de vishandel van Jansen. Op de achtergrond de Keizersbrug en de Lutherse Kerk. Verder kruist de Vissersdijk de Keizerstraat.

De Keizerstraat is vernoemd naar het vroegere huis De Keyzer aan de Blaak. In 1624 kwam, op verzoek van de bewoners van de Wijnstraat, een directe verbinding tot stand tussen de Blaak en de Westewagenstraat. In de jaren 1624 tot 1626 kocht de stad voor dat doel allerlei huizen en erven aan. In 1626 wordt gesproken van de ‘Starremanssteeg, nu genoemt de nieuw geraemde Keyzersstraat’. Deze steeg, lopende van de Zijl naar het Hang, die reeds in 1580 voorkomt en aan Frans Cornelisz. Starreman behoorde, werd verbreed; ze werd een onderdeel van de nieuwe straat. Van het huis De Starre aan de Grotemarkt is Starreman afgeleid. Het huis ‘de Keyzer’ aan de Blaak op de hoek van de straat, komt sinds 1633 in de bronnen voor, doch kan wel veel ouder zijn. In dit stadsgedeelte komt reeds in 1553 een Thonis ‘in de Keizer’ voor. Naar dit huis was ook de Keizersbrug vernoemd. Deze brug lag over de Blaak en vormde de verbinding van de Keizerstraat met de Posthoornsteeg. De huidige Keizerstraat ligt ongeveer op dezelfde plaats als de oorspronkelijke straat van die naam. Ze bestrijkt thans ook het terrein waarop vroeger de Weezenstraat, tussen Hoogstraat en Steiger, lag.

De Lutherse kerk verving kerkjes uit 1617 en 1651. Grote, rechthoekige zaalkerk, bekroond door een koepel met dakruiter, voornamelijk opgetrokken in classicistische trant. Orgel van Christiaan Müller uit 1749, inwendig vernieuwd door de Gebr. Van Oeckelen in 1887. Verwoest bij het bombardement van 14 mei 1940. Na de Tweede Wereldoorlog bouwde de Evangelisch-Lutherse gemeente een nieuwe kerk in de wijk Het Oude Noorden naar een ontwerp van B. van der Lecq.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van reliwiki.nl. Zie http://reliwiki.nl/…/…/Wolfshoek_-_Evangelisch_Lutherse_Kerk

Met medewerking van Rotterdam van toen

Willemsbrug 1939

Drukte op de Willemsbrug vanuit de Van der Takstraat, 1939. Rechts de spoorbrug en op de achtergrond het Witte Huis.

De Willemsbrug is een brug over de Nieuwe Maas in het centrum van Rotterdam. De brug verbindt de rechteroever van de Nieuwe Maas met het Noordereiland. De huidige brug is de tweede Willemsbrug. De eerste werd ontworpen door C.B. van der Tak, is in 1878 opengesteld en werd vernoemd naar koning Willem III. De tweede brug is ontworpen door Cor Veerling en is opgeleverd in 1981.

In 1927 werd de brug enkele meters opgevijzeld en van zijn sierlijke ornamenten ontdaan. Ook werden het fiets- en voetpad naar de buitenzijde van de brug verplaatst, omdat het sterk toegenomen wegverkeer voor steeds gevaarlijkere situaties zorgde. De Willemsbrug was tot de opening van de Maastunnel tijdens de Tweede Wereldoorlog de meest westelijke vaste oeververbinding over de Maas, zodat ook het steeds belangrijker wordende internationale verkeer gebruik maakte van deze verbinding dwars door het oude centrum van Rotterdam.

Al voor de Tweede Wereldoorlog waren er plannen om de oude brug te vervangen. Geldgebrek leidde ertoe dat pas in 1981 de nieuwe tuibrug van Cor Veerling van de Dienst Gemeentewerken verwezenlijkt werd. Twee rode jukken van 50 meter hoogte dragen het wegdek. De op- en afritten van de brug zijn enigszins wonderlijk – ze liggen niet in het verlengde van de brug maar maken een bocht van 90 graden. De brug zou in eerste instantie de Maasboulevard rechtstreeks met de Oranjeboomstraat verbinden. Dat stuitte op bezwaren van omwonenden, die niet wilden dat de Oude Haven zou worden doorsneden en de Oranjeboomstraat tot stadssnelweg getransformeerd zou worden. In 1983 werd de nieuwe brug bekroond met de Nationale Staalprijs.

De Van der Takstraat draagt de naam van Christiaan Bonifacius van der Tak, 1814-1878, directeur van Gemeentewerken 1861-1878. Hij was de bouwer van de oude Willems- en Koningsbrug. Ook legde hij de Drinkwaterleiding in Kralingen en havens op Feijenoord aan.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia

Met medewerking van Rotterdam van toen

Willemskade 1961

Wachtende mensen naast een autobus bij de steiger van de Spido op de Willemskade, 1961 (geschat).

Spido is een rondvaartbedrijf dat voornamelijk rondvaarten in de haven van Rotterdam organiseert. Spido is een bekende toeristische attractie in Rotterdam. Dagelijks organiseert het bedrijf vanaf de afvaartplaats aan het Willemsplein aan de voet van de Erasmusbrug rondvaarten door de havens van Rotterdam en omgeving. Naast havenrondvaarten organiseert Spido dagtochten naar onder andere de Tweede Maasvlakte en de Deltawerken.

De naam Spido werd voor het eerst gebruikt in 1919. Fop Smit, de grondlegger van het huidige Smit Internationale, en D.G. van Beuningen namen toen het initiatief om met kleine bootjes verschillende punten met vaste diensten met elkaar te verbinden; toerisme was toen niet het doel. De bootjes, die wel een beetje leken op de huidige watertaxi’s, vervoerden mensen naar zee- en rivierschepen. Het vervoer van werkers in de haven was het belangrijkst. Aan het begin en eind van de dag werden de werklui van en naar hun werk vervoerd, het zogenaamde volkvaren. Vanaf 1931 begon vliegveld Waalhaven dagjesmensen te trekken, Spido zette veel van deze bezoekers over. Het bedrijf verzorgde ook het postvervoer naar de zeeschepen. Na 1960 werden rondvaarten met toeristen de belangrijkste activiteit.

De Willemskade werd in 1847 aangelegd op slikken in het zogenaamde Tweede Nieuwewerk. De erven aldaar werden in 1848 uitgegeven. Kade en plein heetten oorspronkelijk, volgens besluit B&W 3 mei 1850, Westerkade en Westerplein. Naar aanleiding van het bezoek van Koning Willem III op 28 juli 1851, werden de namen gewijzigd.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia en uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Havenvakschool Jan Backx Parkhaven 1967

De net in bedrijf gestelde drijvende havenvakschool Jan Backx in de Parkhaven met op de achtergrond de Euromast, 7 februari 1967.

Bij het overlijden van Jan Backx in 1982 maakte Dr. Stakenburg, de secretaris van de Scheepvaart Vereniging Zuid en medekompaan in de strijd voor een Havenvakschool, diens verdienstenbalans op. Hier het begin van het referaat:

Jan Backx, in 1903 te Amsterdam geboren als zoon van Cornelis Petrus Hendrikus Johannes Backx en Grietje Key, was een schitterende toekomst weggelegd, welke hij waar zou maken.

Zijn vader was stuwadoor en leidde eerst met zwager Jan en later met neef Gerrit Key Thomsen’s Stuwadoorsbedrijf. Grootvader Backx was notaris te Watergraafsmeer en stamde uit een zeer oud Brabants geslacht, in de middeleeuwen riddermatig.

Na het Gymnasium Erasmiamim te Rotterdam te hebben doorlopen, studeerde Backx te Leiden in de Rechten en Economie. Hij promoveerde in 1928 op een nog veel gelezen proefschrift ‘De Rotterdamse Haven’, waarna hij op 3 oktober 1929 in dienst van zijn vaderlijk bedrijf trad. Hij begon er “in de put”, zoals dat heet, en het laad- en loswerk der zeeschepen in al zijn facetten mede. In 1935 werd hij, nadat zijn praktische opleiding was beëindigd, directeur, en van dat ogenblik af zouden Thomsen’s Havenbedrijf, dat hij van 200 tot 2000 personeelsleden uitbouwde, en hij ondeelbare begrippen worden.

Zijn onderneming moest en zou in Rotterdam model worden voor de inrichting van een havenbedrijf!
Dit nagestreefde ideaal, dat gezien de resultaten veel meer was dan een droomwereld, bestempelt na 1935 Backx behalve als hervormer in eigen bedrijf als leider van een gemeenschap. Niet slechts binnen deze in de publieke opinie verachte, want verachterde, bedrijfstak, moest die gemeenschap – waarvoor in 1907 Dr W.A. Engelbrecht en, na hem Paul Nijgh de grondvesten hadden gelegd – worden opgebouwd, maar ook, ja bovenal!, daarbuiten: in de sociaal-culturele vorming van de mens; in zijn vrijetijdsbesteding; in zijn onderwijswetenschappelijke scholing; in zijn musische begeleiding.

Kortom in tientallen facetten van het leven. Het dagelijks bestaan van de geminachte bootwerker, de hoger geklasseerde industrie-arbeider, de modale bankbediende de uitzichtloze kantooremployé zou moeten worden verrijkt. De mens op zijn werk en de mens thuis, in zijn verenigingsleven, met zijn hobby’s, tijdens zijn schooluren of zelfstudie, zouden moeten worden geïntegreerd in één all-round persoonlijkheid!

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van http://www.havenvakschool.com/www.HAVENVAKSC…/JAN_BACKX.html 

Met medewerking van Rotterdam van toen

 

Oranjeboomstraat 1930

De Oranjeboomstraat met de Wilhelminakerk. In het midden de Steven Hoogendijkstraat, 1930.

Deze straat heet naar bierbrouwerij ‘d’Oranjeboom’, die aan deze straat was gevestigd. De brouwerij dateert uit 1671 en is ontstaan uit de samenvoeging van de brouwerijen ‘De Dissel’ en ‘van den Oranjeboom’. De eerste was gevestigd aan de Coolvest, de laatste aan de Nieuwehaven. In 1885 werd de brouwerij van de Coolvest naar Feijenoord overgeplaatst en in 1902 werd de Naamloze Vennootschap Brouwerij d’Oranjeboom opgericht. In 1990 vertrok de brouwerij naar Breda.

De Steven Hoogendijkstraat is vernoemd naar Steven Hoogendijk, 1698-1788, Rotterdams natuurkundige en horlogemaker. Stichtte in 1769 te Rotterdam het Bataafsch Genootschap der Proefondervindelijke Wijsbegeerte. Hij liet op eigen kosten in de polder Blijdorp een stoomgemaal bouwen dat in 1787 in werking werd gesteld.

De Wilhelminakerk in Rotterdam werd opgericht als nieuwe wijkkerk van de toenmalige zelfstandige “Nederduitsch Hervormde Gemeente”, afgesplitst van de Hervormde Gemeente IJsselmonde. Evenals de Koninginnekerk in Rotterdam kon deze kerk gebouwd worden dankzij een gift van de gezusters Van Dam. De inwijding volgde op 27 november 1898. Het was een forse zaalkerk op centraliserende plattegrond met uitgebouwde, driezijdig gesloten apsis en fronttoren, geflankeerd door twee lagere traptorens. De apsis werd uitwendig geaccentueerd door topgevels en een eenvoudige dakruiter. Het interieur was voorzien van galerijen en werd gedomineerd door een forse vrijstaande kansel in het koor. Het gebouw was een belangrijk voorbeeld van stilistische vernieuwing in de protestantse kerkbouw van omstreeks 1900, voortkomend uit het eclecticisme, tevens belangrijk werk uit het oeuvre van B. Hooykaas Jr.

De kerk kreeg in de naoorlogse jaren grote bekendheid door de orgelconcerten van de bekende organist en dirigent Feike Asma. Als gevolg van teruglopend kerkbezoek werd de kerk in 1972 buiten gebruik gesteld en in het jaar daarna gesloopt. Een groot deel van de pijpen uit het orgel zijn aangekocht door de Hervormde Gemeente Veenendaal en zijn gebruikt voor het orgel van de Oude Kerk te Veenendaal.

Zowel de Koninginnekerk als de Wilhelminakerk beschikten over 1.600 zitplaatsen.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Boergoensevliet 1934

Gezicht op de Boergoensevliet uit het noorden, 1934.

Boergoens is een verbasterde afleiding van Bourgondië. Karel de Stoute (1433-1477) was hertog van Bourgondië en heer van Charlois. Bourgondië is een Franse streek waar goede wijnen worden geproduceerd.

Charlois (spreek uit: sjaarloos) en de Riederwaard (Reijerwaard) behoorden vroeger tot het land van Putten, een geheel onafhankelijk gebied met een eigen regering en een eigen recht. In 1456 ging dit gebied over van de heren van Gaesbeek op de hertog van Bourgondië, die er zijn zoon Karel de Stoute, graaf van Charollois (een graafschap in Bourgondië), mee beleende.

Door de vele hoge vloeden in de 14de en 15de eeuw liep dit gebied regelmatig onder water. Karel de Stoute wilde in 1460 ‘die lande, slijck, uterwairt ende Rietbroek, geheiten Riderwairt’ laten bedijken. Als voorwaarden werden daarbij gesteld dat dit land niet meer Riederwaard, doch Charlois zou heten, en dat er een kerk gesticht zou worden, gewijd aan Sint Clemens. Dit land omvatte de latere polders Karnemelksland, de Hille, Charlois, Robbenoord en Plompert. Door de goede bedijking en de gunstige ligging werd het gebied spoedig bebouwd.

Charlois was zowel een ambachtsheerlijkheid als een grondheerlijkheid. Bij eerstgenoemde berustte de jurisdictie, terwijl aan het bestuur van laatstgenoemde de zorg voor waterstaatszaken was opgedragen. In 1895 is Charlois door Rotterdam geannexeerd. De genoemde wegen komen in het begin van de 17e eeuw reeds officieel voor als Kade, Singel of Kerksingel en Lage Dijk. Het Charloisse Hoofd is het landhoofd dat ter hoogte van het voormalige dorp Charlois in de Nieuwe Maas ligt. Voordien was het Charloissche Hoofd de aanlegsteiger aan de westzijde van de Dokhaven. Aan het Hoofd lag de veerboot van Charlois op Schoonderloo. De Kerksingel loopt in de vorm van een halve maan rondom de Oude Kerk. Tot 1963 lag hier ook nog het Charloisse Spui, een besloten water, dat via een spuileiding in verbinding stond met de Dokhaven.

De prentbriefkaart komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Bioscoop Cineac Coolsingel 1933

Bioscoop Cineac aan de Coolsingel, 1933-1940. Een tekenfilm van Popeye is op dat moment in de bioscoop te zien.

De Cineac (Cinéma d’Actualité) was een bioscoopketen opgezet door Pathé waar het filmjournaal werd vertoond. In Frankrijk richtte Pathé de eerste Cineac op en al snel zijn die nieuwstheaters erg succesvol, in 1934 zijn er twintig bioscopen alleen al in Parijs.

In Nederland was er een Cineac in Amsterdam, Den Haag en Rotterdam. Aan het hoofd stond directeur van Gelder en iedere Cineac had een eigen bedrijfsleider, namelijk de heren Jaap Kroon, Janssens en Cor Blad.

Het programma duurde een uur, en bestond uit een filmjournaal en enkele andere filmpjes. Het werd na afloop steeds gelijk herhaald als een doorlopende voorstelling. Bezoekers konden op elk gewenst moment de bioscoop betreden en verlaten, met de mogelijkheid om langer dan de duur van het programma te blijven zitten, en zo voor één keer de entreeprijs het programma meermalen te zien.

In 1935 werd de Cineac NRC aan de Coolsingel 17 geopend, maar als gevolg van het bombardement van 14 mei 1940 werden de activiteiten gestopt. In 1957 heropende deze Cineac op Coolsingel 103, naast De Bijenkorf. Vanaf 1977 werd hij de Cineac Bijenkorf genoemd. Deze Cineac sloot in 1989 en is nu een wokrestaurant, verdeeld over drie verdiepingen.

In 1940 werd de Cineac AD geopend op Coolsingel 60. Het gebouwencomplex werd ontworpen door Arthur Staal en ingericht door Pieter den Besten. Op 27 mei 1971 woonde Koningin Juliana de première bij van de film Dood in Venetië van Luchino Visconti, met Dirk Bogarde in de rol van de verliefde Gustav von Aschenbach. Het theater sloot in 1984.

De foto komt uit de fotocollectie van het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Mauritsweg 1912

Gezicht op een dokterskoetsje aan de Mauritsweg, 1912.

Maurits van Oranje (Dillenburg, 14 november 1567 – Den Haag, 23 april 1625), prins van Oranje en graaf van Nassau was stadhouder en legeraanvoerder van de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Tot hij in 1618 de titel prins van Oranje erfde van zijn halfbroer Filips Willem, werd hij Maurits van Nassau genoemd.

Maurits bracht zijn jeugd deels door op slot Dillenburg waar zijn oom Jan van Nassau hem opvoedde. Zijn vader Willem van Oranje kon dat niet op zich nemen omdat hij destijds in de Nederlanden was om de Opstand tegen Spanje te leiden. Na opleidingen in Heidelberg en Leiden werd Maurits op zijn achttiende verjaardag stadhouder van Holland en Zeeland. Hij bracht twee jaar door in het Staatse leger voordat hij het opperbevel kreeg. Maurits werd in 1590 stadhouder over de provincies Gelderland, Overijssel en Utrecht.

Als kapitein-generaal voerde hij het leger aan tegen Spanje. Gedurende de Tien Jaren van 1588 tot 1598 behaalde hij onder het politieke leiderschap van de landsadvocaat Johan van Oldenbarnevelt vele overwinningen. Het was een keerpunt in de oorlog en de Spanjaarden werden uit het noorden en oosten van de Republiek verdreven. Op militair gebied was dit succes mede te danken aan de hervormingen die Maurits samen met de Friese stadhouder Willem Lodewijk in het leger doorvoerde.

De goede samenwerking met Oldenbarnevelt kreeg een deuk toen Maurits tijdens een expeditie op een Spaans leger stuitte: de Slag bij Nieuwpoort. Tijdens het Twaalfjarig Bestand brak er een religieus conflict uit in de Republiek en koos Maurits de kant van de orthodoxe calvinisten (Gomaristen), waarmee hij recht tegenover Oldenbarnevelt kwam te staan, met uiteindelijk een machtsovername en de onthoofding van de landsadvocaat tot gevolg. De jaren erna ging het land zowel op bestuurlijk als op militair gebied achteruit. Op 23 april 1625 stierf Maurits in Den Haag.

De fotograaf is Henri Berssenbrugge en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt van Wikipedia.

Met medewerking van Rotterdam van toen

Scorebord Sparta bij de wedstrijd Sparta-Eindhoven stand 6-0, 1956.

Scorebord bij de wedstrijd Sparta-Eindhoven met de stand 6-0, 28 oktober 1956.

Uit Het Vrije Volk van 29 oktober 1956:
ER IS FEEST op ’t Kasteel; blijdschap in de harten van de Sparta-supporters. De roodwitten, sterk op eigen Rotterdamse bodem, behaalden een fiere 6 – 0 overwinning op Eindhoven. De grauwe somberheid van de vorige weken werd in deze snelle overrompelende wedstrijd met een half dozijn voortreffelijke doelpunten uitgewist…

Eindhoven, zwak in de defensie, traag in de voorhoede, werd door de vurige Spartanen volkomen van het veld gespeeld. De 15.000 toeschouwers zagen slechts de onuitblusbare aanvalslust van de Rotterdammers, hun rappe combinaties afgewisseld met razende solo’s van de buitenspelers Van Ede en Geel.

Daniëls, middenvoor, scoorde drie uitstekende doelpunten. Geel, Van Ede en Verhoeven namen het andere drietal voor hun rekening en zij drukten daarmee de grenzeloze activiteit van de gehele aanvalslinie uit.

Bosselaar en Benningshof speelden zoals binnenspelers betaamt: onvermoeibaar zwoegend, voortdurend met goede passes paniek zaaiend in het zuidelijk defensieblok.

De blauw-witte verdedigers raakten reeds in de eerste minuten hun zekerheid kwijt; Een fel doorzettende Benningshof (hij is zijn plaats volkomen waard!) drong door in het strafschopgebied en lanceerde uit een moeilijke positie een lage voorzet. Linksback Tebak en stopper Van Kemenade stonden elkaar in de weg. Tussen de benen van de spil door rolde de bal verder. En daar stond Daniëls. Zijn schot was half-hoog, hard en zuiver! (1—0).
Benningshof zelf knalde van verre afstand op de paal, de goed spelende rechtshalf Verbeek loste een schot, waarmee de jonge Eindhoven-goalie Heijink alle moeite had.

Het Sparta-bombardement verslapte slechts even om doelman Van Dijk gelegenheid te geven een heldenrol te spelen. Driemaal achtereen stond hij pal in de baan van schoten van zuidelijke aanvallers. Een stoere kopbal van middenvoor Louwers (na rust linksbuiten) werkte hij weg, maar voor de voeten van Tielens, die opnieuw inschopt. Van Dijk redde. Ten slotte probeerde Snoek het nog een keer, maar weer die keeper…

Hoofdschuddend trokken de Eindhovenaren terug. Zelfs het uitvallen van Terlouw (beenblessure) kon hen niet inspireren. Zij merkten trouwens snel, dat Hans de Koning ook een stopper van betekenis is. En invaller linkshalf Verhoeven was ook geen verzwakking.

De zuidelijken konden het hoofd blijven schudden. Zij zagen verbaasd toe hoe linksbuiten Peet Geel een formidabele rush ondernam, nadat hij door een pass van Benningshof in de vrije ruimte kwam. Hij omspeelde ook doelman Heijink en het was 2 – 0.

Nog voor rust toen Bosselaar een bekende dieptepass afgaf, die Tebak verkeerd beoordeelde. Daniëls liep door en scoorde heel goed. Tebak verliet kort daarna het veld (Vlemmix nam zijn plaats in). Trouwens alle spelers verlieten de kokende arena, want het was rust.

In de tweede helft geen Eindhovens herstel. Steeds minder bleken Louwers, Snoek c.s. in staat De Koning en zijn makkers te verontrusten, steeds minder vat kreeg de defensie op de niet te stuiten aanvallen van Sparta.

Het doelpuntenfestijn werd na 20 minuten voortgezet toen Tony van Ede (prachtig op dreef) weergaloos snel langs de lijn snelde en van verre voorzette. Keeper Heijink kon er niet bij. Rechtsback v. d. Boomen miste en Verhoeven knalde raak (4 – 0)

Van Ede toonde het verrukte publiek, dat zat te genieten in het heerlijke zonnetje, zijn uitgelezen sprinterskwaliteiten. Hij ving een fraaie hoge pass van Lou Benningshof op, schudde linkshalf Visscher van zich af, gleed vervaarlijk het strafschopgebied binnen en passeerde de arme doelman kansloos (5 – 0).

Weer speelde Van Ede een rol van betekenis, toen hij goed afgaf aan zijn middenvoor Daniëls, die zeer beheerst en zuiver het zesde, klassieke, doelpunt op zijn naam bracht (6 – 0).
En nog wisten de Spartanen niet van ophouden. Zij streden in dit eerlijke, mannelijke duel tot de laatste minuut op volle kracht. Gelukkig bleven ook de zuidelijken vechten voor een doelpunt, waarmee althans een stukje van de eer gered zou zijn. Het lukte niet. Jammer voor de dappere vechters uit het zuiden, die hun bijdrage leverden om deze zondag tot een gloriedag voor Sparta te maken. Een gloriedag, waar rood-wit op heeft zitten wachten, omdat daarmee de periode van herstel ingeluid kan worden.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt uit Het Vrije Volk van 29 oktober 1956 via delpher.nl

Met medewerking van Rotterdam van toen

Haagseveer 1956

Een waterpolowedstrijd voor het Vakantiebestedingswaterpolotoernooi in de Delftsevaart aan het Haagseveer met op de achtergrond het Stadhuis, 14 augustus 1956.

Uit Het Vrije Volk van 15 augustus 1956:
Waterpolo in Haagseveer
Voor het Vakantiebestedingswaterpolotoernooi in het Haagseveer te Rotterdam werd dinsdagavond een aanvang gemaakt met een driedaags nationaal toernooi tussen SVH, RZC en de R uit Rotterdam en Merwede uit Dordrecht. Het vertoonde spel kwam tot een redelijk peil en met dertien doelpunten kwamen de ruim 3000 toeschouwers ruimschoots aan hun trek.

In de strijd tussen SHV en de R was het een en al spanning. De eindstand werd hier 4 – 4.Een schrille tegenstelling was de strijd tussen RZC en Merwede. De Rotterdammers zwommen de Merwedianen er op alle fronten uit en wonnen met 5 – 0.
Deze laatste strijd gold tevens als eindstrijd voor de bekercompetitie van de ZRO.

Het schippersveer op Den Haag was aan deze kade gelegen evenals het kantoor van het wagenveer. Een huis ”s-Gravenhage’ trof men hier al in 1596 aan. In het midden van de 17de eeuw is er sprake van ‘het Haagscheveer’ op de Delftsevaart, in 1707 is er bijgevoegd ‘naest het Coolhuys’ (de Sint Jorisdoelen). Delftsevaart was vroeger de gewone naam van deze straat. Later sprak men van Delftsevaart, anders genaamd Haagseveer. De laatste naam kwam in de 19de eeuw steeds meer in zwang. Na het bombardement werd het Haagseveer in zuidelijke richting verlengd met een gedeelte van de Westewagenstraat.

De fotograaf is Ary Groeneveld en de foto komt uit het Stadsarchief Rotterdam. De informatie komt eveneens uit het Stadsarchief Rotterdam en uit Het Vrije Volk via delpher.nl

Met medewerking van Rotterdam van toen